- Szkoła
- Akademia jest szkołą marzeń: nie ma tabliczki mnożenia ani gramatyki, są kleksografia, przędzenie liter i leczenie sprzętów. Uczniowie mieszkają w szkole, sami sprzątają i dbają o porządek, a gotuje pan Kleks. (Strona PDF 26; Strona PDF 27; Strona PDF 33)
- Nauczyciel i autorytet
- Pan Kleks nie wpada w gniew, rozumie myśli uczniów i nagradza ich piegami. Uczy przez przygodę i zabawę, a na pożegnanie mówi Adasiowi, że jest miłym i dzielnym chłopcem. (Strona PDF 18; Strona PDF 7; Strona PDF 89)
- Wyobraźnia i fantastyka
- Świat realny łączy się z baśniowym: oko leci na księżyc, chłopiec unosi się w powietrzu, lalka ożywa. Narrator przyjmuje te cuda jako codzienność szkoły. (Strona PDF 21; Strona PDF 24; Strona PDF 71)
- Bajka i jej koniec
- Furtki prowadzą do sąsiednich bajek, a pan Kleks mówi, że bajka o jego Akademii dobiega końca. Zakończenie pokazuje, że cała historia była opowieścią spisaną przez autora. (Strona PDF 4; Strona PDF 82; Strona PDF 90)
- Walka dobra ze złem
- Dobrą stroną są pan Kleks i uczniowie, złą Filip i jego lalka. Zło niszczy Akademię, ale nie odbiera chłopcom wspomnień ani przyjaźni. (Strona PDF 55; Strona PDF 85; Strona PDF 86)
- Przyjaźń
- Adaś zaprzyjaźnia się z Mateuszem i zbiera dla niego guziki; uczniowie razem przeżywają przygody i bronią się przed Alojzym. (Strona PDF 8; Strona PDF 17; Strona PDF 73)
- Przemiana
- Mateusz opowiada o przemianie księcia w szpaka, a w zakończeniu ujawnia, że tę historię zmyślił. Pan Kleks okazuje się guzikiem z czapki bogdychanów, a Akademia zamienia się w klatkę i pokój z biblioteką. (Strona PDF 16; Strona PDF 89; Strona PDF 88)
- Człowiek i maszyna
- Alojzy wygląda jak chłopiec, ale działa jak nakręcany mechanizm. Pan Kleks mówi, że winny jest mechanizm, nie lalka: maszyna nie ma uczuć ani sumienia. (Strona PDF 69; Strona PDF 70; Strona PDF 74)
- Zazdrość i zemsta
- Filip chciał, by Akademia służyła jego lalce. Gdy plan się nie udaje, grozi panu Kleksowi i odbiera światło świec na choince. (Strona PDF 55; Strona PDF 86)