Łucja pierwsza odkrywa Narnię i nie odwołuje swojej opowieści, choć nikt jej nie wierzy. Lubi Tumnusa i domaga się ratowania go. Prosi Aslana o pomoc dla Edmunda i nocą idzie za lwem razem z Zuzanną. W bitwie leczy rannych napojem od Świętego Mikołaja. Zostaje królową Łucją Mężną.
Edmund ulega obietnicom Czarownicy: chce ptasiego mleczka, władzy i zemsty na Piotrze. Zdradza rodzeństwo i bobry. U Czarownicy przekonuje się, że została mu tylko niewola. Pierwszy raz współczuje innym, gdy widzi skamieniałe zwierzęta. Po rozmowie z Aslanem przeprasza rodzeństwo. W bitwie rozbija różdżkę Czarownicy. Zostaje królem Edmundem Sprawiedliwym.
Piotr czuje się odpowiedzialny za młodsze rodzeństwo. Przed Aslanem przyznaje, że jego złość na Edmunda mogła pchnąć brata do zdrady. Choć się boi, zabija wilka Maugrima i zostaje pasowany na rycerza. Dowodzi armią w bitwie. Jako pierworodny zostaje Wielkim Królem, nazywanym potem królem Piotrem Wspaniałym.
Zuzanna często waha się i radzi zawrócić, ale nie zostawia rodzeństwa. Dostaje od Świętego Mikołaja łuk i róg, którym wzywa pomoc, gdy napada ją Maugrim. Razem z Łucją czuwa przy Aslanie w noc jego śmierci. Zostaje królową Zuzanną Łagodną.
Aslan to prawdziwy król Narnii, syn Władcy-Zza-Morza. Jego przyjście kończy zimę. Oddaje dobrowolnie życie za Edmunda, a dzięki czarom sprzed początków czasu wraca do życia. Ożywia posągi, zabija Czarownicę i koronuje rodzeństwo. Potem odchodzi, bo nie jest oswojonym lwem.
Biała Czarownica nazywa siebie Królową Narnii i trzyma kraj w wiecznej zimie. Różdżką zamienia przeciwników w kamień. Kusi Edmunda, a potem chce go zabić. Żąda krwi zdrajcy według Wielkich Czarów i zabija Aslana na Kamiennym Stole. Ginie w bitwie z ręki Aslana.