Ma czuprynę w kolorach tęczy, czarną brodę, wąsy koloru pomarańczy i srebrne binokle; nosi obszerny surdut w kolorze czekolady albo bordo i cytrynową kamizelkę.
Dyrektor Akademii i wynalazca. Unosi się w powietrzu, czyta w myślach, powiększa przedmioty pompką, leczy chore sprzęty. Wiedzę dostał od doktora Paj–Chi–Wo. Gdy Alojzy niszczy tabliczki z tą wiedzą, pan Kleks traci swoje umiejętności, maleje i staje się guzikiem.
„Ja wam po prostu pootwieram głowy i naleję do nich oleju.”
Strona PDF 26. Pan Kleks zapowiada, że nie będzie uczył zwykłych przedmiotów. Chce rozbudzić myślenie uczniów, a nie kazać im wkuwać.
„Muszę go nauczyć czuć, myśleć i mówić.”
Strona PDF 69. Pan Kleks wie, że lalka nie ma uczuć ani rozumu. Wymienia to, co czyni człowieka człowiekiem.
„Dajcie mu, chłopcy, spokój, to nie jest wina jego, lecz mechanizmu.”
Strona PDF 74. Pan Kleks nie obwinia Alojzego, tylko tego, kto go nakręcił: maszyna nie wybiera między dobrem a złem.
„Ot, po prostu i zwyczajnie bajka o mojej Akademii dobiega końca.”
Strona PDF 82. Pan Kleks tłumaczy, dlaczego wszystko maleje. Zapowiada koniec Akademii jako koniec bajki.
„Jesteś dziełem moich rąk i z rąk moich zginiesz.”
Strona PDF 85. Pan Kleks rozbiera Alojzego po zniszczeniu sekretów. Ten, kto ożywił lalkę, sam ją unieszkodliwia.