- Zbrodnia i kara
- Pierwsze zabójstwo pociąga następne, bo każde ma ukryć poprzednie. Kara przychodzi na końcu: królowa sama skazuje się na śmierć i ginie od pioruna. To kara od Boga, a nie od ludzi. (Akt II, Scena 1; Akt III, Scena 4; Akt V, Scena 4)
- Sumienie
- Balladyna mówi, że głos sumienia rano nudzi, wieczorem dręczy, a w nocy budzi. Krwawa plama na czole jest znakiem winy, którego nie da się zmyć. Na uczcie mdleje na widok zjawy siostry. (Akt II, Scena 1; Akt III, Scena 1; Akt IV, Scena 1)
- Władza
- Matka marzy dla córek o bogatych mężach, a Balladyna kończy jako królowa. Każdy krok do władzy kosztuje czyjeś życie. Korona zdobyta zbrodnią każe jej sądzić własne czyny. (Akt I, Scena 3; Akt IV, Scena 5; Akt V, Scena 4)
- Rodzina
- Siostra zabija siostrę, a córka wypiera się matki. Matka do końca chroni córkę: umiera na torturach, ale nie wymienia jej imienia. (Akt II, Scena 1; Akt IV, Scena 1; Akt V, Scena 4)
- Matka
- Wdowa kocha obie córki, ale bardziej Balladynę. Odrzucona, mówi, że urodziła trumnę dla siebie. Na sądzie nadal broni córki. (Akt I, Scena 3; Akt IV, Scena 1; Akt V, Scena 4)
- Fantastyka
- Goplana i jej duchy wpływają na bieg zdarzeń: łamią most, zamieniają Grabca w wierzbę i zabierają koronę. Na końcu Goplana przyznaje, że poplątała ludzkie czyny. (Akt I, Scena 2; Akt II, Scena 1; Akt V, Scena 1)
- Natura
- Natura staje po stronie ofiary. Goplana zapowiada, że zbrodnia pogwałciła naturę, która się zemści. Białe róże pokrywają się czerwonymi plamami, a piorun zabija królową. (Akt II, Scena 1; Akt II, Scena 2; Akt V, Scena 4)
- Krew
- Plama krwi na czole Balladyny jest stałym znakiem winy. Balladyna mówi o krwi także po zabiciu Grabca: czuje, że pachnie od niej krew. (Akt II, Scena 1; Akt II, Scena 2; Akt IV, Scena 5)
- Humor
- Obok zbrodni są sceny komiczne. Pijany Grabiec jako król dzwonkowy rządzi berłem z gałęzi i jabłkiem z bańki mydlanej. Kronikarz Wawel w epilogu chwali królową, choć nie widział jej zbrodni. (Akt III, Scena 4; Akt IV, Scena 1; Epilog)