Przewodniczący, a w czasie wojny generał chłopców z Placu Broni. Wygrywa wybory jedenastoma głosami. Nie pozwala zabrać broni wroga, bo uważa to za kradzież. Przygotowuje plan bitwy i prowadzi chłopców do zwycięstwa. Po bitwie oddaje honory pokonanemu Feriemu Aczowi. Jest najbliższym przyjacielem Nemeczka i czuwa przy nim do końca. Na ostatnich stronach zaczyna rozumieć, czym jest życie, i w tym sensie dorasta.
Jedyny szeregowiec na Placu, któremu wszyscy wydają rozkazy. Syn ubogiego krawca z ulicy Rakos. Sam śledzi zdrajcę, sam idzie na wyspę wroga i odmawia przejścia do czerwonych koszul, choć za karę trafia do stawu. Związek Kitowców niesłusznie uznaje go za zdrajcę. Po trzech kąpielach w zimnej wodzie ciężko choruje, ale ucieka z łóżka na bitwę i powala Feriego Acza. Zostaje kapitanem. Umiera następnego dnia po bitwie.
Porucznik z Placu Broni, który przegrywa wybory z Boką. Z zazdrości przechodzi do czerwonych koszul i przekupuje Jano, żeby wygnał chłopców z Placu. Odrzucony przez obie strony żałuje, pisze list do Boki i wraca jako szeregowiec. W bitwie walczy na najniebezpieczniejszym miejscu i odbiera Sebeniczowi chorągiewkę, więc odzyskuje stopień porucznika.
Wódz czerwonych koszul z Ogrodu Botanicznego. Zabiera chorągiewkę z Placu, ale odrzuca przekupstwo i każe swoim oddać honory Nemeczkowi. Karze braci Pastorów za einstand. Przegrywa bitwę, a po niej traci wodzostwo. Wieczorem stoi pod domem Nemeczka i pyta o jego zdrowie.