Mały, drobny, jasnowłosy chłopiec, podobny do matki. Najmłodszy z wyglądu i najsłabszy w grupie.
Jedyny szeregowiec na Placu, któremu wszyscy wydają rozkazy. Syn ubogiego krawca z ulicy Rakos. Sam śledzi zdrajcę, sam idzie na wyspę wroga i odmawia przejścia do czerwonych koszul, choć za karę trafia do stawu. Związek Kitowców niesłusznie uznaje go za zdrajcę. Po trzech kąpielach w zimnej wodzie ciężko choruje, ale ucieka z łóżka na bitwę i powala Feriego Acza. Zostaje kapitanem. Umiera następnego dnia po bitwie.
„Możecie mnie utopić, zatłuc na śmierć, ale ja nigdy nie będę zdrajcą”
Strona PDF 77. Najsłabszy chłopiec okazuje się najodważniejszy. Wierność jest dla niego ważniejsza niż bezpieczeństwo.
„Plac to nasz kraj, to całe nasze państwo! Nie możecie zrozumieć, czym dla nas jest ten Plac, bo nigdy nie walczyliście za Ojczyznę!”
Strona PDF 148. Słowa z gorączki. Pokazują, że Plac był dla chłopców małą ojczyzną.