Hobbit, czyli mały człowieczek, niższy od krasnoludów, bez brody, z kosmatymi stopami bez butów i skłonnością do tycia. Ma około pięćdziesięciu lat, kiedy zaczyna się przygoda.
Bilbo mieszka w wygodnej norze w Bag End i nie lubi przygód. Po matce, z rodu Tuków, odziedziczył jednak ciekawość świata. Gandalf wybiera go na włamywacza wyprawy. W drodze Bilbo znajduje pierścień, który czyni go niewidzialnym, ratuje krasnoludy przed pająkami i z niewoli elfów, rozmawia ze Smaugiem. Oddaje Arcyklejnot, żeby nie doszło do wojny o skarb. Wraca do domu odmieniony i zadowolony, choć sąsiedzi uważają go za dziwaka.
„Jestem ten, który chodzi po świecie niewidzialny.”
rozdział XII. Bilbo nie podaje smokowi imienia, tylko mówi zagadkami o własnych przygodach. Narrator wyjaśnia, że tak rozsądnie rozmawiać ze smokiem: nie zdradzać imienia, a jednocześnie nie złościć go odmową.
„Ano, widzę, że zwycięstwo to bardzo smutna historia.”
rozdział XVIII. Bilbo budzi się po bitwie i rozumie, że wygrana kosztowała wiele żyć. Przydatne w wypracowaniu o wojnie i jej cenie.