Ogromny, dostojny krasnolud w błękitnym kapturze z długim srebrnym chwastem; pod Górą wkłada zbroję ze złotych łusek.
Wnuk Throra, Króla spod Góry, i syn Thraina. Prowadzi krasnoludy po skarb zrabowany przez Smauga. Długo nie ceni hobbita, potem coraz bardziej na nim polega. Gdy odzyskuje skarb, ulega chciwości: odmawia ludziom i elfom, a za oddanie Arcyklejnotu grozi, że roztrzaska Bilba o skały. Ciężko ranny w bitwie, przed śmiercią przeprasza Bilba i żegna się z nim w przyjaźni.
„Z całego skarbu ten jeden kamień uważam za swoją osobistą własność i srodze bym ukarał tego, kto by go znalazł i przywłaszczył sobie.”
rozdział XVI. Thorin mówi o Arcyklejnocie, który Bilbo już ukrył. Słowa pokazują, jak skarb owładnął krasnoludem, i zapowiadają jego gniew.
„Świat byłby weselszy, gdyby więcej jego mieszkańców tak jak ty ceniło dobre jadło, zabawę i śpiew wyżej niż górę złota.”
rozdział XVIII. Umierający Thorin przyznaje, że hobbit miał rację, ceniąc proste radości wyżej niż skarb. To morał całej opowieści o chciwości.