Woj kasztelana Mirmiła. Wymyśla wyjście z każdej opresji: chowa zapas maści, który ratuje podróżnych, przechytrza skąpego karczmarza i wyjmuje ostatni słoik maści przed przelotem na pniu. To on nadaje kasztelanowi przydomek Mirmił Waleczny.
Drugi woj Mirmiła. Jaga jest jego ciotką. Najchętniej je, ale gdy trzeba, wyrzuca napastników z Klubo-Gospody. Mdleje, gdy słyszy, że bił się ze zbójcerzami, a chwilę później się przechwala. Boi się wody i kiepsko sobie w niej radzi.
Kasztelan grodu. Marzy o lataniu tak bardzo, że traci apetyt. Wbrew Lubawie jedzie do Szkoły Latania i zdobywa dyplom. Wraca w chwili, gdy gród jest oblegany, i dostaje przydomek Mirmił Waleczny.
Żona Mirmiła, która rządzi w domu. Zakazuje mężowi lotów i żegna go pełna złych przeczuć. Na koniec przypomina mu, że przestał radzić się żony.
Zbój i mąż Jagi, który rozdaje ubogim to, co zrabuje. Wierzy, że siłę daje mu fujarka. Gdy Hegemon ją zabiera, Łamignat czuje się słaby jak niemowlę, a gdy ją odzyskuje, pokonuje wodza zbójcerzy.
Czarownica, żona Łamignata i ciotka Kokosza. Daje mężowi fujarkę i uczy Mirmiła pierwszego lotu, choć sama ma tylko amatorskie prawo jazdy. Pomaga obronić gród.
Wódz zbójcerzy, który chce zdobyć gród. Przebiera się za kupca i za ubogiego wędrowca. Wie, że gród padnie dopiero bez Kajka i Kokosza, więc wysyła ich z Mirmiłem do szkoły. Przegrywa z Łamignatem i ze zwycięskimi obrońcami.