Jasnowłosy, o delikatnych, niemal dziewczęcych rysach; od tej urody wziął się jego pseudonim. Pod koniec twarz mu twardnieje, a między brwiami pojawia się bruzda.
Tadeusz Zawadzki, syn profesora. W młodości samotnik, który przezwycięża strach przed wodą i ćwiczy charakter. Głosi, że w służbie najważniejszy jest spokój. W Wawrze komendant rejonu, za szerzenie kotwic dostaje pseudonim Kotwicki. W dywersji dowodzi oddziałem, prowadzi atak pod Arsenałem i akcję pod Celestynowem. Ginie w natarciu na posterunek w Sieczychach.
„W służbie potrzebny jest spokój, opanowanie, trzeźwa ocena, jasny umysł i pogoda ducha.”
Strona PDF 49. „Teoria spokoju” Zośki. Odwaga bez opanowania naraża ludzi; to zdanie pasuje do tematu o dowodzeniu i odpowiedzialności.
„Z nami, to jak z lasem, Haniu. To i tamto drzewo pada pod siekierą, a tymczasem cały las rośnie i pnie się ku górze...”
Strona PDF 95. Zośka po śmierci przyjaciół widzi, że gromada żyje dalej: na miejsce poległych dorastają nowi.
„Zrobiłem odkrycie, że na świecie prócz konspiratorów istnieją także ich matki, ojcowie, siostry i żony.”
Strona PDF 111. Zośka po tygodniu w więzieniu dostrzega cierpienie rodzin. Przykład dojrzewania bohatera.