Akt I. Podczas burzy trzy czarownice umawiają się na spotkanie z Makbetem. W obozie pod Forres ranny żołnierz opowiada królowi Duncanowi, jak Makbet rozpłatał buntownika Macdonwalda i odparł Norwegów. Ross dodaje, że tan Kawdoru zdradził. Król każe go stracić, a jego tytuł oddaje Makbetowi. Na stepie czarownice witają Makbeta jako tana Glamis, tana Kawdoru i przyszłego króla. Bankowi mówią, że spłodzi królów, choć sam królem nie będzie. Ross i Angus ogłaszają Makbetowi nowy tytuł. Makbet od razu myśli o zabójstwie króla i sam się tej myśli boi.
W Forres Duncan mianuje swojego syna Malkolma księciem Cumberlandu, czyli następcą tronu. Makbet uznaje Malkolma za kamień na swojej drodze. W Inverness Lady Makbet czyta list męża o przepowiedni. Boi się, że mąż jest zbyt łagodny, i wzywa duchy, żeby odebrały jej kobiecą litość. Gdy król przyjeżdża w gościnę, Makbet się waha: jest krewnym, poddanym i gospodarzem Duncana. Żona zarzuca mu tchórzostwo i podaje plan: upije dwóch dworzan, a winę zwali się na nich. Makbet się zgadza.
Akt II. W nocy Makbet widzi przed sobą sztylet, który prowadzi go do komnaty króla. Zabija Duncana i wraca przerażony. Słyszał głos, że zabił sen. Zapomina zostawić sztylety przy strażnikach, więc odnosi je Lady Makbet i smaruje krwią twarze śpiących. Ktoś stuka do bramy. Pijany odźwierny wpuszcza Makdufa i Lennoxa. Makduf znajduje martwego króla. Makbet mówi, że w gniewie zabił obu strażników. Malkolm ucieka do Anglii, a Donalbein do Irlandii, i na nich pada podejrzenie. Makbet jedzie do Scone na koronację, a Makduf wraca do siebie, do Fife.
Akt III. Banko podejrzewa, że Makbet zdobył tron zbrodnią. Makbet zaprasza go na wieczorną ucztę i wynajmuje dwóch morderców. Mówi sobie, że być królem to nic, jeśli nie jest się nim bezpiecznie. Mordercy zabijają Banka w parku przed pałacem, ale Fleance ucieka. Podczas uczty duch Banka siada na miejscu Makbeta. Widzi go tylko król. Lady Makbet tłumaczy gościom, że to dawna choroba męża, i odsyła ich. Makbet postanawia znów iść do czarownic. Hekate, pani czarownic, zapowiada, że zgubi go zbytnią ufnością. Lennox i inny pan mówią, że Makduf pojechał do Anglii prosić o pomoc dla Malkolma.
Akt IV. W jaskini czarownice warzą w kotle. Zjawy mówią Makbetowi: strzeż się Makdufa, nie zabije cię nikt zrodzony z kobiety, nikt cię nie pokona, póki las birnamski nie ruszy na Dunsinane. Potem przechodzi ośmiu królów, a za nimi Banko, który pokazuje swoje potomstwo. Gdy Makbet słyszy, że Makduf uciekł do Anglii, każe napaść na jego zamek. Mordercy zabijają syna Makdufa, a Lady Makduf ucieka i ginie poza sceną. W Anglii Malkolm sprawdza wierność Makdufa, oskarżając siebie o wszystkie wady. Ross przywozi wiadomość, że żona i dzieci Makdufa zostały zabite. Makduf poprzysięga zemstę.
Akt V. W Dunsinane doktor i dama dworu patrzą, jak Lady Makbet chodzi we śnie, trze ręce i mówi o krwi. Szkoccy panowie przechodzą na stronę Malkolma. Makbet ufa przepowiedniom i zakłada zbroję. Malkolm każe żołnierzom nieść przed sobą gałęzie z lasu birnamskiego. Makbet dowiaduje się, że królowa umarła, i mówi, że życie to opowieść idioty, nic nieznacząca. Posłaniec melduje, że las się rusza. Na polu bitwy Makbet zabija młodego Siwarda. Spotyka Makdufa, który mówi, że przed czasem wydarto go z łona matki. Makbet walczy do końca i ginie. Makduf przynosi jego głowę i wita Malkolma jako króla Szkocji. Malkolm zaprasza wszystkich na koronację do Scone.
Na otwartym polu, wśród grzmotów, trzy czarownice umawiają się, że po bitwie spotkają Makbeta na stepie. Kończą zaklęciem o tym, że uroda brzydnieje, a brzydota pięknieje.
W obozie pod Forres ranny żołnierz opowiada królowi Duncanowi, jak Makbet rozpłatał buntownika Macdonwalda i razem z Bankiem stawił czoło Norwegom. Ross przynosi wieść o zwycięstwie i o zdradzie tana Kawdoru. Król każe go stracić, a tytuł oddaje Makbetowi.
Czarownice witają Makbeta jako tana Glamis, tana Kawdoru i przyszłego króla. Bankowi mówią, że spłodzi królów, choć sam nie będzie królem. Ross i Angus ogłaszają, że Makbet jest już tanem Kawdoru. Makbet na stronie myśli o morderstwie i przeraża się tej myśli.
Malkolm opowiada, że zdrajca Kawdor umarł godnie. Duncan wita Makbeta i Banka z wdzięcznością, a potem mianuje Malkolma księciem Cumberlandu, czyli następcą tronu. Makbet widzi w tym kamień na swojej drodze i prosi gwiazdy, by nie oświetlały jego czarnych myśli.
Lady Makbet czyta list męża o przepowiedni. Boi się, że Makbet jest zbyt łagodny, by sięgnąć po koronę zbrodnią. Gdy słyszy, że król nocuje w ich zamku, wzywa duchy, by odebrały jej kobiecą litość. Mężowi radzi, by wyglądał jak niewinny kwiat, a był wężem pod nim.
Duncan i Banko chwalą łagodne powietrze wokół zamku i jaskółki gnieżdżące się na murach. Lady Makbet wita króla z wielką uprzejmością, a Duncan prosi ją, by zaprowadziła go do gospodarza.
W czasie wieczerzy Makbet waży w monologu racje: jest krewnym, poddanym i gospodarzem króla, a Duncan rządził łagodnie. Mówi żonie, że nie pójdą dalej. Lady Makbet zarzuca mu tchórzostwo i podaje plan: upije dworzan i zwali na nich winę. Makbet się zgadza.
Nocą Banko, choć senny, nie chce zasnąć, bo boi się złych myśli, które przychodzą we śnie. Makbetowi mówi, że śnił o czarownicach. Makbet zostaje sam i widzi przed sobą sztylet, z którego kapie krew. Słyszy dzwonek, umówiony znak żony, i idzie do komnaty króla.
Lady Makbet czeka i wyznaje, że sama zabiłaby króla, gdyby śpiący nie przypominał jej ojca. Makbet wraca po zabójstwie. Nie mógł powiedzieć „Amen” i słyszał głos, że zabił sen. Przyniósł sztylety, więc odnosi je żona. Słychać stukanie do bramy.
Pijany odźwierny udaje odźwiernego piekła i w końcu wpuszcza Makdufa i Lennoxa. Makduf znajduje zabitego króla i bije na alarm. Makbet mówi, że w szale zabił obu strażników. Lady Makbet mdleje. Malkolm i Donalbein postanawiają uciekać, do Anglii i do Irlandii.
Ross i Starzec mówią o dziwach: w dzień jest ciemno, sowa zabiła sokoła, a konie Duncana gryzły się nawzajem. Makduf mówi, że podejrzenie spadło na synów króla. Makbet jedzie na koronację do Scone, a Makduf wraca do Fife.
Banko podejrzewa, że Makbet zdobył tron zbrodnią. Makbet zaprasza go na ucztę i wypytuje, dokąd i z kim jedzie konno. Sam ze sobą mówi, że jego korona jest bezpłodna, bo tron przejmą potomkowie Banka. Namawia dwóch ludzi, by zabili Banka i Fleance'a.
Lady Makbet mówi, że zdobyli wszystko, a nie mają radości. Makbet wyznaje, że nie może spać i zazdrości spokoju zabitemu Duncanowi. Zapowiada straszny czyn tej nocy, ale żonie nie mówi jaki.
W parku przed pałacem czekają trzej mordercy. Gdy Banko idzie pieszo do bramy, zabijają go. Światło gaśnie, a Fleance ucieka. Mordercy wiedzą, że połowa zadania się nie udała.
Morderca melduje Makbetowi, że Banko nie żyje, ale Fleance uciekł. Duch Banka siada na miejscu króla, a potem zjawia się drugi raz. Widzi go tylko Makbet. Lady Makbet tłumaczy gościom, że to dawna choroba, i odsyła ich. Makbet postanawia znów pójść do czarownic.
Hekate, pani czarownic, gani je, że działały bez niej. Zapowiada, że następnego dnia pokażą Makbetowi takie zjawy, by uwierzył w swoje bezpieczeństwo, bo zbytnia ufność jest największym wrogiem człowieka.
Lennox z ironią mówi, jak wygodnie dla Makbeta umierają kolejni ludzie. Inny pan dodaje, że Malkolm żyje na dworze króla angielskiego Edwarda, a Makduf pojechał tam prosić o pomoc wojskową. Obaj modlą się o ratunek dla Szkocji.
W jaskini czarownice warzą w kotle. Zjawy mówią Makbetowi: strzeż się tana Fife'u, nie zabije cię nikt zrodzony z kobiety, nie przegrasz, póki las birnamski nie ruszy na Dunsinane. Przechodzi ośmiu królów i duch Banka. Na wieść o ucieczce Makdufa Makbet postanawia napaść na jego zamek.
Lady Makduf żali się Rossowi, że mąż ich opuścił. Rozmawia z synem o zdrajcach. Posłaniec ostrzega ją przed niebezpieczeństwem, ale jest za późno. Mordercy zabijają syna, a Lady Makduf ucieka z krzykiem, ścigana przez nich.
W Anglii Malkolm sprawdza, czy Makduf nie jest szpiegiem Makbeta, i oskarża siebie o wszystkie wady. Gdy Makduf rozpacza nad Szkocją, Malkolm odwołuje te słowa. Ross przywozi wieść, że żona i dzieci Makdufa zostały zabite. Makduf przysięga zemstę.
Doktor i dama dworu patrzą, jak Lady Makbet chodzi we śnie ze świecą. Trze ręce, jakby je myła, i mówi o plamie, o krwi starca, o żonie tana Fife'u i o Banku. Doktor mówi, że potrzeba jej spowiednika, nie lekarza.
Szkoccy panowie idą połączyć się z angielskim wojskiem przy lesie birnamskim. Mówią, że Makbet umacnia Dunsinane, a ludzie słuchają go już tylko ze strachu. Angus mówi, że tytuł wisi na nim jak płaszcz olbrzyma na karłowatym złodzieju.
Makbet powtarza przepowiednie i nie boi się nikogo. Łaje przerażonego sługę. Mówi, że żył już dość długo, bo stracił szacunek i przyjaciół. Pyta doktora o chorą żonę, a potem zakłada zbroję.
Wojsko Malkolma staje przy lesie birnamskim. Malkolm każe każdemu żołnierzowi ściąć gałąź i nieść ją przed sobą, żeby wróg nie policzył ich sił.
Seyton mówi Makbetowi, że królowa umarła. Makbet odpowiada monologiem o życiu jak przelotnym cieniu i opowieści idioty. Posłaniec melduje, że las birnamski się rusza. Makbet zaczyna rozumieć dwuznaczność przepowiedni i wychodzi do walki.
Przed zamkiem Malkolm każe żołnierzom odrzucić gałęzie. Stary Siward z synem prowadzi pierwszy szyk.
Makbet zabija młodego Siwarda. Spotyka Makdufa, który mówi, że przed czasem wydarto go z łona matki. Makbet traci nadzieję, ale nie chce się poddać i walczy do końca. Makduf przynosi jego głowę i wita Malkolma jako króla Szkocji. Malkolm zaprasza na koronację do Scone.
Sprawdź, ile pamiętasz: Makbet: sprawdzian z lektury