
Makbet to tan Glamis, krewny króla Duncana i jego najlepszy wódz. Wraca z wygranej bitwy, gdy czarownice obiecują mu koronę. Już wtedy myśli o morderstwie, ale sam się tej myśli boi. Przed zabójstwem waha się, bo jest krewnym, poddanym i gospodarzem króla. Przekonuje go żona. Po zbrodni nie może powiedzieć „Amen” i słyszy, że zabił sen. Jako król czuje się niepewnie, więc zabija dalej: najpierw rękami morderców Banka, potem rodzinę Makdufa. Widzi ducha Banka i coraz bardziej ufa czarownicom. Pod koniec jest samotny, a na wieść o śmierci żony mówi, że życie nic nie znaczy. Gdy przepowiednie okazują się podstępem, nie poddaje się i ginie z ręki Makdufa.

Lady Makbet to żona Makbeta. Z listu dowiaduje się o przepowiedni i od razu postanawia, że król nie wyjedzie żywy z ich zamku. Boi się, że mąż jest zbyt łagodny, więc wzywa duchy, by odebrały jej kobiecą litość. Gdy Makbet się waha, zarzuca mu tchórzostwo i podaje plan zbrodni. Sama nie zabija króla, bo śpiący przypominał jej ojca, ale odnosi sztylety i smaruje krwią strażników. Na uczcie ratuje męża przed gośćmi, tłumacząc jego krzyki chorobą. Z czasem mąż przestaje ją wtajemniczać. W akcie V chodzi we śnie, myje ręce i mówi o krwi. Seyton ogłasza, że królowa umarła, a Malkolm mówi, że podobno sama odebrała sobie życie.

Banko walczy u boku Makbeta i razem z nim słyszy przepowiednię. Czarownice mówią mu, że spłodzi królów, choć sam nie będzie królem. Od początku ostrzega, że siły ciemności mówią czasem prawdę, żeby człowieka zgubić. Gdy Makbet napomyka o nagrodzie, Banko odpowiada, że posłucha rady, jeśli zachowa czyste sumienie. Po koronacji Makbeta podejrzewa zbrodnię, ale milczy. Makbet boi się go i jego potomków, więc wynajmuje morderców. Banko ginie w parku, ale zdąży krzyknąć, by syn Fleance uciekał. Jego duch przychodzi na ucztę, a w jaskini czarownic pokazuje Makbetowi szereg królów ze swojego rodu.

Makduf to tan Fife'u. To on znajduje zamordowanego Duncana. Nie jedzie na koronację Makbeta i nie przychodzi na jego ucztę, a potem ucieka do Anglii, do Malkolma. Zostawia w zamku żonę i dzieci, które Makbet każe wymordować. W Anglii przechodzi próbę Malkolma i pokazuje, że kocha Szkocję bardziej niż władzę. Wieść o śmierci rodziny przyjmuje słowami, że musi ją też poczuć jak człowiek. W ostatniej bitwie szuka tylko Makbeta. Mówi mu, że przed czasem wydarto go z łona matki, zabija tyrana i przynosi jego głowę Malkolmowi.

Duncan to król Szkocji. Hojnie nagradza Makbeta za zwycięstwo i oddaje mu tytuł zdrajcy Kawdoru. Sam mówi, że nie ma sztuki, która z twarzy odczyta myśli, bo ufał Kawdorowi, a ten go zdradził. Zaraz potem ufa Makbetowi. Mianuje swojego syna Malkolma księciem Cumberlandu i przyjeżdża w gościnę do Inverness. Makbet zabija go we śnie. Nawet zabójca przyznaje, że Duncan rządził łagodnie i miał wiele cnót.

Malkolm to najstarszy syn Duncana, mianowany księciem Cumberlandu. Po zabójstwie ojca ucieka do Anglii, bo nie chce udawać żalu wśród fałszywych ludzi. Przez ucieczkę na niego i brata pada podejrzenie. Na dworze króla Edwarda sprawdza Makdufa: oskarża siebie o rozpustę, chciwość i brak cnót, a potem odwołuje te słowa. Prowadzi wojsko przeciw Makbetowi i wymyśla fortel z gałęziami z lasu birnamskiego. Po zwycięstwie zostaje królem, czyni tanów hrabiami i zaprasza na koronację do Scone.

Trzy czarownice, które Makbet nazywa siostrami przeznaczeń, otwierają dramat. Na stepie witają Makbeta tytułami, które ma i które dopiero zdobędzie. Nie każą mu zabijać, tylko budzą w nim myśl o koronie. Banko ostrzega, że takie siły mówią prawdę w drobiazgach, by zgubić w sprawach ważnych. W akcie IV warzą w kotle i pokazują Makbetowi zjawy z dwuznacznymi wróżbami. Makbet ufa im do końca, a na końcu przeklina tych, którzy dotrzymują słowa uchu, a łamią je nadziei.