Narrator jako sześciolatek narysował węża boa, który połknął słonia. Dorośli widzieli na rysunku tylko kapelusz i kazali mu zająć się przedmiotami szkolnymi zamiast rysowania. Porzucił więc rysowanie i nauczył się pilotować samoloty. Wśród dorosłych zawsze czuł się samotny.
Sześć lat przed spisaniem tej historii jego samolot uległ awarii nad Saharą. Wody miał tylko na osiem dni. O świcie obudził go mały chłopiec i poprosił o narysowanie baranka. Pilot narysował kilka baranków, ale chłopiec każdego odrzucał. Dopiero rysunek skrzynki, w której siedzi baranek, ucieszył Małego Księcia.
Z kolejnych rozmów pilot dowiaduje się, że chłopiec pochodzi z planety mało większej niż dom, prawdopodobnie z asteroidy B 612. Mały Książę codziennie wyrywał tam pędy baobabów, czyścił trzy wulkany i oglądał zachody słońca, czasem wiele razy dziennie. Na planecie wyrosła piękna, kapryśna róża. Mały Książę opiekował się nią, ale jej słowa sprawiały mu przykrość. W końcu odleciał. Przy pożegnaniu róża przyznała, że go kocha.
Mały Książę odwiedził sześć małych planet. Spotkał na nich króla, który chce rządzić wszystkim, pyszałka, który czeka tylko na pochwały, pijaka, który pije, bo wstydzi się, że pije, biznesmena, który liczy gwiazdy i uważa je za swoją własność, latarnika, który wiernie wykonuje zasady na planecie obracającej się raz na minutę, i geografa, który stale siedzi przy biurku. Od geografa dowiaduje się, że jego róża jest efemeryczna. Za radą geografa leci na Ziemię.
Na pustyni w Afryce spotyka węża, który mówi zagadkami i obiecuje pomóc mu kiedyś wrócić do domu. Potem trafia na niepozorny kwiat, na górę z echem i do ogrodu, w którym rośnie pięć tysięcy róż podobnych do jego róży. Myśli, że jego róża jest zwyczajna, i płacze. Wtedy pojawia się lis. Lis prosi, żeby Mały Książę go oswoił, i tłumaczy, że oswoić to stworzyć więzi. Na pożegnanie zdradza mu sekret: najważniejsze widzi się sercem, a za to, co się oswoiło, jest się odpowiedzialnym. Mały Książę rozumie, że jego róża jest jedyna, bo to jej poświęcił czas.
Ósmego dnia po awarii pilotowi kończy się woda. Razem z Małym Księciem idą nocą przez pustynię i o wschodzie słońca znajdują studnię. Mały Książę mówi, że nazajutrz minie rok od jego przybycia na Ziemię. Następnego wieczoru pilot, który zdążył naprawić silnik, widzi go na murze w rozmowie z żółtym wężem. W nocy Mały Książę zostawia pilotowi w prezencie gwiazdy, które się śmieją, i pozwala ukąsić się wężowi. Upada cicho na piasek.
Mija sześć lat. Pilot wierzy, że Mały Książę wrócił do domu, skoro rano nigdzie nie było jego ciała. Martwi się jednak, że do kagańca dla baranka nie dorysował skórzanego paska. Prosi czytelników, żeby patrzyli w niebo i zastanawiali się, czy baranek zjadł różę. Gdyby ktoś spotkał na pustyni chłopca o złotych włosach, ma do niego szybko napisać.
Sprawdź, ile pamiętasz: Mały Książę: sprawdzian z lektury