Mały Książę mieszka sam na maleńkiej planecie, prawdopodobnie na asteroidzie B 612. Wyrywa pędy baobabów, czyści wulkany i ogląda zachody słońca. Kocha swoją różę, ale nie umie zrozumieć jej kaprysów, więc odlatuje. W podróży poznaje dorosłych zajętych tylko sobą i ocenia ich prosto i trafnie. Na Ziemi lis uczy go, czym jest przyjaźń i odpowiedzialność. Wtedy rozumie, że jego róża jest jedyna na świecie. Zaprzyjaźnia się z pilotem, a w rocznicę przybycia na Ziemię odchodzi z pomocą węża, bo chce wrócić do róży.
Pilot jest narratorem. Jako dziecko porzucił rysowanie, bo dorośli nie rozumieli jego rysunków. Został lotnikiem i żył samotnie, aż do awarii samolotu nad Saharą. Na początku ważniejsza jest dla niego śruba w silniku niż pytania Małego Księcia. Z czasem uczy się od chłopca patrzeć sercem. Gdy kończy mu się woda, idzie z nim na poszukiwanie studni. Sześć lat po rozstaniu spisuje tę historię i rysuje obrazki, żeby nie zapomnieć przyjaciela.
Róża wyrosła na planecie Małego Księcia z nasionka nieznanego pochodzenia. Prosiła o wodę, parawan i klosz, kaszlała, żeby wzbudzić poczucie winy, i przechwalała się kolcami. Mały Książę wziął jej słowa zbyt poważnie i poczuł się nieszczęśliwy. Przy pożegnaniu przeprosiła go i wyznała, że go kocha. Nie chciała, żeby widział, jak płacze. Dopiero z dala od niej Mały Książę rozumie, że liczyły się jej uczynki, a nie słowa.
Lis łapie kury, a myśliwi łapią lisa, więc jego życie jest monotonne. Prosi Małego Księcia, żeby go oswoił, i tłumaczy, że oswoić to stworzyć więzi. Uczy go cierpliwości i znaczenia rytuałów. Wie, że po rozstaniu będzie płakał, ale uważa, że zyskał na przyjaźni, bo pole pszenicy będzie mu przypominać złote włosy przyjaciela. Na pożegnanie zdradza Małemu Księciu sekret o sercu i odpowiedzialności.