Stary człowiek o spiczastym nosie, pomarszczonych policzkach, zaczerwienionych oczach i sinych ustach. Siwe włosy, brwi i chuda broda wyglądają jak oszronione. Chodzi sztywno i mówi ostrym, gniewnym głosem.
Ebenezer Scrooge to londyński kupiec, wspólnik zmarłego Jakuba Marleya. Na początku liczą się dla niego tylko pieniądze. Oszczędza nawet na węglu i świetle, a święta uważa za głupstwo. Odmawia datku dla ubogich i mówi, że biedni mogą iść do więzień i domów pracy. Duchy pokazują mu, skąd się wziął jego chłód: samotne dzieciństwo w szkole i rozstanie z narzeczoną, która odeszła, gdy pieniądze stały się dla niego ważniejsze. Widzi też, jak żyją inni i jak samotnie może umrzeć. Pod wpływem tych wizji zmienia się. Pomaga rodzinie Boba Cratchita, daje pieniądze na ubogich, godzi się z siostrzeńcem i staje się drugim ojcem dla Małego Tima.
„Głupstwo!”
rozdział I. Tak Scrooge zbywa życzenia świąteczne siostrzeńca. Pokazuje pogardę dla świąt.
„Alboż nie ma więzień?”
rozdział I. Odpowiedź na prośbę o datek dla ubogich. Scrooge uważa, że biedni nie są jego sprawą.
„Ja już nie jestem tym człowiekiem, jakim byłem do chwili spotkania się z tobą...”
rozdział IV. Scrooge przy własnym grobie deklaruje przemianę.
„Jestem jak nowo narodzone dziecko.”
rozdział V. Po przebudzeniu Scrooge czuje się jak nowy człowiek. Zaczyna życie od początku.