Cezar o miedzianej brodzie i tłustej twarzy, który patrzy przez szmaragd.
Władca Rzymu, który uważa się za wielkiego poetę i śpiewaka. Lud podejrzewa go o podpalenie miasta, a on zrzuca winę na chrześcijan i urządza krwawe igrzyska. W epilogu ucieka przed buntem i ginie w willi Faona.
„Jakiż artysta ginie!”
Epilog. Neron do końca widzi w sobie artystę, nie zbrodniarza.
„Oto jest wierność!”
Epilog. Ostatnie słowa Nerona do centuriona, który przyszedł za późno.