Siostrzeniec Petroniusza, wojskowy, który służył pod Korbulonem. Na początku traktuje Ligię jak zdobycz i chce ją mieć siłą. Pod wpływem jej miłości, przebaczenia chrześcijan i nauki Piotra zmienia się: łagodnieje i przyjmuje chrzest. Na arenie okrywa Ligię togą i prosi lud o łaskę. Na końcu żyje z nią na Sycylii.
Córka króla Ligów, zakładniczka Rzymu, wychowana przez Aulusa Plaucjusza i Pomponię Grecynę. Jest chrześcijanką. Kocha Winicjusza, ale nie chce porzucić swojej wiary. Przechodzi więzienie i gorączkę, na arenie ratuje ją Ursus.
Arbiter elegancji na dworze Nerona, wuj Winicjusza. Dawniej sprawiedliwie rządził Bitynią. Kpi z życia i z cezara, ale pomaga siostrzeńcowi, a na arenie daje znak łaski dla Ligii. Nie przyjmuje chrześcijaństwa. Gdy traci łaskę cezara, umiera w Kumach razem z Eunice.
Władca Rzymu, który uważa się za wielkiego poetę i śpiewaka. Lud podejrzewa go o podpalenie miasta, a on zrzuca winę na chrześcijan i urządza krwawe igrzyska. W epilogu ucieka przed buntem i ginie w willi Faona.
Grecki filozof i włóczęga, który za pieniądze odnajduje Ligię. Wcześniej zdradził lekarza Glauka: pozbawił go rodziny i mienia, a jego samego wydał na mord. Po pożarze świadczy przed cezarem przeciw chrześcijanom. Na widok płonącego Glauka prosi go o przebaczenie, oskarża cezara przed ludem, przyjmuje chrzest i ginie na krzyżu.
Sługa i opiekun Ligii, który przybył z nią do Rzymian. Odbija ją z lektyki, dusi Krotona, a na arenie skręca kark turowi, na którego rogach przywiązano Ligię.