Wykwintny, starannie zadbany patrycjusz, który dba o każdy szczegół stroju.
Arbiter elegancji na dworze Nerona, wuj Winicjusza. Dawniej sprawiedliwie rządził Bitynią. Kpi z życia i z cezara, ale pomaga siostrzeńcowi, a na arenie daje znak łaski dla Ligii. Nie przyjmuje chrześcijaństwa. Gdy traci łaskę cezara, umiera w Kumach razem z Eunice.
„Życie jest śmiechu warte, więc się śmieję”
Rozdział drugi. Petroniusz streszcza swoje podejście do świata: drwi ze wszystkiego.
„Tyś mnie naprawdę kochała, boska moja!”
Rozdział siedemdziesiąty czwarty. Sceptyk Petroniusz odkrywa w chwili śmierci prawdziwą miłość.