Tekst nie opisuje jego wyglądu. Jest młody: Cześnik mówi do niego „chłopcze”.
Syn Rejenta zakochany w Klarze. Oddaje się w niewolę i jako rzekomy komisarz trafia do Cześnika, żeby być blisko ukochanej. Namawia Cześnika do zgody z ojcem, za co ten każe mu się wynosić. Okazuje się, że dawniej na Litwie podawał się za księcia Radosława i romansował z Podstoliną. Ojciec chce go z nią ożenić, a Cześnik w zemście żeni go z Klarą, czego Wacław chciał najbardziej.
„A Bóg wtedy rękę poda.”
Akt IV, Scena 13. Ostatnie słowa komedii.