Wiejska dziewczyna, córka ubogiej wdowy. Kirkor zachwyca się urodą obu sióstr i mówi, że jedna ma pod rzęsą węgle, a druga fiołki. Po zbrodni ma na czole krwawą plamę, którą zasłania czarną wstążką. Na końcu nosi zbroję i koronę Popielów.
Starsza córka wdowy. Zabija siostrę Alinę, żeby poślubić Kirkora. Potem każda zbrodnia ma ukryć poprzednią: zabija Gralona, Grabca, przez Kostryna usuwa pustelnika, otruwa Kostryna i wypiera się matki. Zdobywa koronę, ale jako królowa musi sądzić. Trzy razy skazuje na śmierć samą siebie i ginie od pioruna.
„Ktoż zabija Za malin dzbanek siostrę?”
Akt II, Scena 1. Balladyna sama nie wierzy, że zabiła za dzbanek malin.
„zapomnę, że jest, będę żyła, Jakby nie było Boga.”
Akt II, Scena 1. Po zbrodni Balladyna postanawia żyć bez Boga.
„Plamo krwawa, znikaj!”
Akt II, Scena 2. Balladyna próbuje pozbyć się znaku winy.
„Rankiem głos sumnienia nudzi, Nad wieczorami dręczy i przeraża, A nocą ze snu okropnego budzi”
Akt III, Scena 1. Bogactwo nie daje Balladynie spokoju.
„Ja ciebie nie znam...”
Akt IV, Scena 1. Córka wypiera się matki przed gośćmi.
„Skończ także ze starcem, Co mieszka w celi”
Akt IV, Scena 5. Balladyna każe zabić pustelnika, świadka swojej spowiedzi.
„Jestem kobiétą.”
Akt V, Scena 3. Balladyna wyjawia posłom Gniezna, że jest kobietą; ci cofają się z przerażeniem.
„Ja sama panią tajemnicy.”
Akt V, Scena 4. Po śmierci Kostryna nikt poza nią nie zna jej zbrodni.
„Winna śmierci!”
Akt V, Scena 4. Trzeci wyrok, którym królowa skazuje samą siebie.