Nimfa, królowa jeziora Gopło, o złotych włosach. Mieszka w wodach Gopła, a na końcu odlatuje z żurawiami.
Królowa wód zakochana w Grabcu. Żeby go zdobyć, sprowadza Kirkora do chaty wdowy i zamienia Grabca w wierzbę. Widzi zbrodnię, ale obiecuje Balladynie milczenie. Na koniec przyznaje, że poplątała ludzkie czyny, i za karę odlatuje na północ.
„Ta plama nie zejdzie z czoła.”
Akt II, Scena 1. Plama jest znakiem winy, którego nie da się zmyć.
„Ach okropność, Ludzie tak siebie zarzynają nożem.”
Akt II, Scena 1. Nimfa jest przerażona ludzką zbrodnią.