Dwoje dzieci ze złocistymi skrzydełkami jak u motyli. Mają główki w promieniu i ubiór z jutrzenki światełka. Krążą pod sklepieniem kaplicy jak listki na wietrze.
Józio i Rózia to duchy lekkie, dzieci jednej z wieśniaczek. Za życia miały pieszczoty i zabawy, Józio zrywał kwiatki, a Rózia stroiła lalki. Nigdy nie doznały niczego gorzkiego. W raju mają wszystkiego dostatek, ale dręczy je nuda i trwoga, bo droga do nieba jest dla nich zamknięta. Nie chcą jedzenia ani mszy, proszą o dwa ziarnka gorczycy. Ich przestroga mówi, że kto nie doznał goryczy, nie dozna słodyczy w niebie.
„Kto nie doznał goryczy ni razu, Ten nie dozna słodyczy w niebie.”
Całość. Przestroga dzieci: cierpienie należy do pełnego ludzkiego życia.
„Ach, mamo, dla twoich dziatek Zamknięta do nieba droga!”
Całość. Dzieci mają w raju dostatek, ale do nieba wejść nie mogą.
„Prosim gorczycy dwa ziarna;”
Całość. Gorzka gorczyca to odrobina goryczy, której dzieciom zabrakło.