Tekst nie opisuje jego wyglądu. Prowadzi obrzęd z laską w ręku, skinieniem daje znak do podpalenia wódki, a na koniec sięga po kropidło, stułę i gromnicę.
Guślarz prowadzi obrzęd dziadów. Każe zamknąć kaplicę i zasłonić okna, a potem po kolei wzywa duchy: kądzielą lekkie, wódką ciężkie, wiankiem pośrednie. Każdego ducha pyta, czego potrzebuje, żeby dostać się do nieba, i daje mu to, o co prosi, jeśli może. Złemu panu pomóc nie może i odpędza go znakiem krzyża. Zosię pociesza i zapowiada jej, że za dwa lata wejdzie do nieba. Na końcu nie umie poradzić sobie z milczącym widmem: przyznaje, że to jest nad rozum człowieczy.
„Przykuci zbrodni łańcuchem Z ciałem i duszą pospołu.”
Całość. Guślarz tak opisuje duchy ciężkie: zbrodnie trzymają je przy ziemi.
„Jeszcze musisz sama jedna Latać z wiatrem przez dwa roki,”
Całość. Kara Zosi ma koniec, w przeciwieństwie do kary pana.
„To jest nad rozum człowieczy!”
Całość. Guślarz przyznaje, że milczącego widma nie rozumie.
„Przebóg, widmo kroku rusza!”
Całość. Ostatnie zdarzenie dramatu: widmo idzie za Pasterką.