Piękna dziewczyna w białej szacie do stóp, z rozwianymi włosami. Ma na głowie wianek, w ręku zielony badylek, a przed nią biegnie baranek i leci motylek. Uśmiecha się, ale w oczach ma łzy.
Zosia to duch pośredni, pasterka z tej wsi, najpiękniejsza w siole. Zmarła, jak mówi, przeigrawszy dziewiętnastą wiosnę, nie chciała wyjść za mąż i nikogo nie kochała. Wyśmiewała zalotników, Olesia, Józia i Antosia. Po śmierci nic jej nie boli, ale wiatr nosi ją jak piórko, nie może ani wzlecieć do nieba, ani dotknąć ziemi, i zawsze jest sama. Prosi, by młodzieńcy przyciągnęli ją do ziemi. Guślarz mówi, że musi jeszcze dwa lata latać z wiatrem. Jej przestroga mówi, że kto nie dotknął ziemi, nie może być w niebie.
„Żyłam na świecie; lecz, ach! nie dla świata!”
Całość. Zosia przyznaje, że żyła obok ludzi, a nie z nimi.
„Wyglądam kogoś za każdym szelestem, Ach, i zawsze sama jestem!”
Całość. Kara Zosi to samotność, którą sama wybrała za życia.
„Kto nie dotknął ziemi ni razu, Ten nigdy nie może być w niebie.”
Całość. Przestroga Zosi: trzeba żyć wśród ludzi i kochać.