- Gniew
- Epos zaczyna się od słowa gniew. Gniew Achillesa na Agamemnona sprowadza na Greków klęski i śmierć wielu ludzi. Po śmierci Patrokla zmienia kierunek i spada na Trojan. Gaśnie dopiero w scenie z Pryjamem, gdy Achilles przypomina sobie własnego ojca. (Księga I; Księga XVIII; Księga XXIV)
- Heroizm i honor
- Bohaterowie walczą dla sławy i czci. Hektor wie, że Troja upadnie, a mimo to idzie do walki, bo wstydziłby się przed Trojanami. Achilles wybiera zemstę, choć wie od matki, że zginie wkrótce po Hektorze. Sam jednak w poselstwie pyta, czy chwała ma sens, skoro dzielny i tchórz giną tak samo. (Księga VI; Księga IX; Księga XVIII; Księga XXII)
- Los i przeznaczenie
- Ludzie i bogowie wiedzą, że los się spełni. Zeus waha się, czy ratować syna Sarpedona, ale go nie ratuje. Hektor mówi żonie, że nikt nie umrze przed wyznaczonym czasem. Achilles zna swój wyrok od matki. Heroizm polega tu na tym, że człowiek przyjmuje los i walczy dalej. (Księga VI; Księga XVI; Księga XVIII)
- Przyjaźń
- Achilles i Patrokl są sobie najbliżsi. Śmierć przyjaciela boli Achillesa bardziej niż utrata Bryzeidy i każe mu wrócić do walki. Dla Patrokla wyprawia pogrzeb z igrzyskami, a cień przyjaciela prosi go we śnie, by ich prochy spoczęły razem. (Księga XVI; Księga XVIII; Księga XXIII)
- Rodzina i miłość
- Pożegnanie Hektora z Andromachą to obraz rodziny w czasie wojny: żona boi się wdowieństwa, synek płacze na widok hełmu, ojciec modli się o jego przyszłość. Pryjam i Hekabe błagają syna z murów. Pryjam ryzykuje życiem, by odzyskać ciało syna. (Księga VI; Księga XXII; Księga XXIV)
- Wojna
- Epos pokazuje wojnę z bliska: rany, śmierć młodych ludzi, płacz rodzin. Poeta podaje imiona zabitych i często ich historię. Wojna przynosi chwałę, ale też okrucieństwo, jak zabicie błagającego Likaona czy dwunastu jeńców na stosie. (Księga XI; Księga XXI; Księga XXIII)
- Bogowie wśród ludzi
- Bogowie biorą udział w wojnie jak strony sporu. Pallas i Hera pomagają Grekom, Feb i Kiprys Trojanom. Przybierają ludzkie postaci, zwodzą, ratują i ranią. Sami też cierpią, gdy Diomed rani Aresa i Kiprys. (Księga V; Księga XIV; Księga XXII)
- Śmierć i pogrzeb
- Prawo do pogrzebu jest dla bohaterów najważniejsze. Hektor przed pojedynkiem proponuje, by zwycięzca oddał ciało pokonanego, a Achilles odmawia. Cień Patrokla mówi, że bez pogrzebu nie może wejść do krainy Hada. Znieważanie zwłok Hektora oburza bogów, a epos kończy się pogrzebem. (Księga XXII; Księga XXIII; Księga XXIV)
- Litość i pojednanie
- W ostatniej księdze wróg staje się człowiekiem. Pryjam całuje ręce zabójcy syna i prosi, by Achilles wspomniał ojca. Obaj płaczą, każdy nad swoją stratą. Achilles oddaje ciało i daje Trojanom czas na pogrzeb. (Księga XXIV)
- Ojciec i syn
- Relacja ojca i syna wraca w eposie wiele razy. Hektor modli się za syna, Pryjam błaga Hektora i jedzie po jego ciało. Achilles myśli o ojcu Peleju, który zostanie sam na starość. Fojniks wychowywał Achillesa jak ojciec. (Księga VI; Księga IX; Księga XXIV)
- Jednostka i wspólnota
- Achilles stawia swoją urażoną cześć ponad losem wojska i patrzy, jak giną Grecy. Hektor przeciwnie: walczy za miasto i wstydziłby się chronić z dala od boju. Jego błąd polega na tym, że gniewnie odrzuca radę Polidama i zostawia wojsko na równinie, gdy Achilles wraca do walki. (Księga I; Księga XVIII; Księga XXII)
- Sztuka i obraz świata
- Tarcza Achillesa przedstawia cały świat: ziemię, niebo, gwiazdy, miasto w czasie wesela i sporu, miasto w czasie wojny, orkę, żniwa, winobranie i taniec. W środku eposu o wojnie pojawia się obraz zwykłego życia w pokoju. (Księga XVIII)