
Achilles, syn Peleja i bogini Tetydy, prowadzi Myrmidonów pod Troją. Gdy Agamemnon zabiera mu Bryzeidę, uznaje to za odebranie czci i odchodzi z walki. Odrzuca poselstwo z darami, bo nie wierzy już królowi. Zmienia zdanie dopiero po śmierci Patrokla. Wie od matki, że zginie wkrótce po Hektorze, a mimo to wybiera zemstę. Zabija Hektora i znieważa jego ciało. W ostatniej księdze płacze razem z Pryjamem i oddaje mu zwłoki syna.

Hektor to najdzielniejszy syn Pryjama, wódz obrońców Troi. Walczy za miasto, żonę i syna, choć przeczuwa, że Troja kiedyś upadnie. Żegna się z Andromachą przy Skajskiej Bramie. Zabija Patrokla i zabiera mu zbroję Achillesa. Lekceważy radę Polidama, by wycofać wojsko do miasta. W końcu sam staje przed bramą, ucieka przed Achillesem, a potem podejmuje walkę i ginie. Przed śmiercią prosi o oddanie ciała rodzinie.

Agamemnon, syn Atreusza i brat Menelaja, jest królem Myken i wodzem całej wyprawy. Nie chce oddać Chryzeidy, a gdy musi, zabiera Achillesowi Bryzeidę. Ten czyn wywołuje gniew Achillesa i klęski Greków. W nocy po przegranej proponuje powrót do domu. Potem przyznaje się do błędu i wysyła dary. Godzi się z Achillesem w księdze XIX.

Patrokl to najbliższy przyjaciel Achillesa. Lituje się nad rannymi Grekami i ze łzami prosi o pozwolenie na walkę. Dostaje zbroję Achillesa i rozkaz, by tylko odpędził Trojan od okrętów. Zabija Sarpedona, ale w zapale naciera pod mury. Ginie z ręki Hektora, po ciosach Feba i Euforba. Jego śmierć zmienia bieg wojny, bo Achilles wraca do walki. Po śmierci przychodzi do Achillesa we śnie i prosi o pogrzeb.

Pryjam jest królem Troi i ojcem wielu synów, wśród nich Hektora i Parysa. Nie wini Heleny za wojnę, tylko bogów. Z murów błaga Hektora, by schronił się w mieście. Po jego śmierci sam jedzie do obozu wroga, prowadzony przez Hermesa. Całuje ręce Achillesa i prosi go, by wspomniał własnego ojca. Odzyskuje ciało syna i wyprawia mu pogrzeb.

Odys, król Itaki, jest najbardziej przebiegłym z greckich wodzów. Zawraca wojsko uciekające do okrętów i karci Tersyta. Wchodzi w skład poselstwa do Achillesa i wylicza mu dary Agamemnona. Nocą razem z Diomedem chwyta Dolona i uprowadza konie Rezusa. Zostaje ranny w księdze XI.

Andromacha jest córką Etijona, króla Teb, i żoną Hektora. Przy Skajskiej Bramie wybiega mu naprzeciw z synkiem i prosi, by nie narażał życia, bo męstwo go zgubi. Po jego śmierci mdleje na murach i opłakuje los syna Astianaksa. W ostatniej księdze trzyma w rękach głowę zmarłego męża i pierwsza zaczyna lament.