Skawiński to stary Polak, emigrant i żołnierz. Narrator nie podaje jego imienia. Walczył w wielu wojnach i przez lata wędrował po świecie i próbował różnych zawodów. Zawsze tracił to, czego się dorobił: przez suszę, pożar, katastrofy statków i kradzież. Wierzył, że ściga go mściwa ręka, ale nie poddawał się i za każdym razem zaczynał od nowa. Miał serce dziecka: w czasie epidemii na Kubie oddał chorym całą swoją chininę. Na starość marzy już tylko o spokoju, więc posada latarnika jest dla niego jak port dla statku. Na wysepce jest szczęśliwy, ale z czasem odcina się od ludzi. Polska książka budzi w nim uśpioną miłość do ojczyzny. Zaczytany i pogrążony we śnie o rodzinnej wsi zaniedbuje obowiązek, traci posadę i znowu rusza w drogę. Zabiera ze sobą książkę.