Stary człowiek, ma siedemdziesiąt lat albo więcej, ale jest czerstwy i wyprostowany, z ruchami i postawą żołnierza. Ma zupełnie białe włosy, twarz spaloną słońcem i niebieskie oczy. Twarz ma smutną, ale uczciwą. W niedzielę wkłada granatową kapotę strażniczą ze srebrnymi guzami i zawiesza na piersi swoje krzyże.
Skawiński to stary Polak, emigrant i żołnierz. Narrator nie podaje jego imienia. Walczył w wielu wojnach i przez lata wędrował po świecie i próbował różnych zawodów. Zawsze tracił to, czego się dorobił: przez suszę, pożar, katastrofy statków i kradzież. Wierzył, że ściga go mściwa ręka, ale nie poddawał się i za każdym razem zaczynał od nowa. Miał serce dziecka: w czasie epidemii na Kubie oddał chorym całą swoją chininę. Na starość marzy już tylko o spokoju, więc posada latarnika jest dla niego jak port dla statku. Na wysepce jest szczęśliwy, ale z czasem odcina się od ludzi. Polska książka budzi w nim uśpioną miłość do ojczyzny. Zaczytany i pogrążony we śnie o rodzinnej wsi zaniedbuje obowiązek, traci posadę i znowu rusza w drogę. Zabiera ze sobą książkę.
„Jestem Polak.”
Całość. Pierwsze słowa o sobie. Narodowość jest dla Skawińskiego najważniejsza.
„Tułałem się.”
Całość. Całe życie streszczone w dwóch słowach. Motyw tułaczki.
„Nie zaznałem tylko spokojności.”
Całość. Skawiński próbował wszystkiego oprócz spokoju.
„Jestem stary, potrzebuję spokoju! Potrzebuję sobie powiedzieć: tu już będziesz siedział, to jest twój port.”
Całość. Prośba o posadę. Motyw portu i odpoczynku.
„jestem jak statek, który jeśli nie wejdzie do portu, to zatonie”
Całość. Porównanie życia do żeglugi wśród burz.