
Wódz i towarzysz Makbeta. Tekst nie opisuje jego wyglądu za życia. Jego duch ma krwawe włosy i dwadzieścia ran na głowie.
Banko walczy u boku Makbeta i razem z nim słyszy przepowiednię. Czarownice mówią mu, że spłodzi królów, choć sam nie będzie królem. Od początku ostrzega, że siły ciemności mówią czasem prawdę, żeby człowieka zgubić. Gdy Makbet napomyka o nagrodzie, Banko odpowiada, że posłucha rady, jeśli zachowa czyste sumienie. Po koronacji Makbeta podejrzewa zbrodnię, ale milczy. Makbet boi się go i jego potomków, więc wynajmuje morderców. Banko ginie w parku, ale zdąży krzyknąć, by syn Fleance uciekał. Jego duch przychodzi na ucztę, a w jaskini czarownic pokazuje Makbetowi szereg królów ze swojego rodu.
„Nieraz ciemności narzędzia, Żeby do naszej pociągnąć nas zguby, Prawdę nam mówią”
Akt I, Scena 3. Banko od razu przejrzał grę czarownic: prawda w drobiazgach ma zwieść w rzeczach ważnych.