
Trzy wyschłe, dziwne stworzenia, które nie wyglądają na mieszkańców ziemi. Mają kobiecą postać, ale brody, zwiędłe usta i suche palce. Znikają w powietrzu jak bańki.
Trzy czarownice, które Makbet nazywa siostrami przeznaczeń, otwierają dramat. Na stepie witają Makbeta tytułami, które ma i które dopiero zdobędzie. Nie każą mu zabijać, tylko budzą w nim myśl o koronie. Banko ostrzega, że takie siły mówią prawdę w drobiazgach, by zgubić w sprawach ważnych. W akcie IV warzą w kotle i pokazują Makbetowi zjawy z dwuznacznymi wróżbami. Makbet ufa im do końca, a na końcu przeklina tych, którzy dotrzymują słowa uchu, a łamią je nadziei.
„Brzydnieje uroda, brzydota pięknieje”
Akt I, Scena 1. Zaklęcie czarownic zapowiada świat, w którym nic nie jest tym, czym się wydaje.
„Witaj, Makbecie, przyszły witaj królu!”
Akt I, Scena 3. Trzecie pozdrowienie budzi w Makbecie myśl o koronie.
„Ty królów spłodzisz, choć nie jesteś królem.”
Akt I, Scena 3. Przepowiednia dla Banka, która później każe Makbetowi go zabić.