Black Weeks −30% na wszystkie kursy
Dopasuj kurs −30% →

Lady Makbet: charakterystyka

Portret Lady Makbet: kobieta w ciemnoczerwonej sukni z dawnej Szkocji, ze świecą w dłoni i chłodnym spojrzeniem.

Wygląd

Tekst nie opisuje jej twarzy ani stroju za dnia. W akcie V chodzi nocą w nocnej odzieży, ze świecą, z otwartymi oczami. Sama mówi o swojej „małej ręce”, której nie uwonnią wszystkie kadzidła Arabii.

Cechy

  • ambitna i stanowcza
  • umie udawać uprzejmość
  • panuje nad sytuacją w kryzysie
  • gardzi słabością męża
  • dręczona wyrzutami sumienia
  • z czasem obłąkana

Charakterystyka

Lady Makbet to żona Makbeta. Z listu dowiaduje się o przepowiedni i od razu postanawia, że król nie wyjedzie żywy z ich zamku. Boi się, że mąż jest zbyt łagodny, więc wzywa duchy, by odebrały jej kobiecą litość. Gdy Makbet się waha, zarzuca mu tchórzostwo i podaje plan zbrodni. Sama nie zabija króla, bo śpiący przypominał jej ojca, ale odnosi sztylety i smaruje krwią strażników. Na uczcie ratuje męża przed gośćmi, tłumacząc jego krzyki chorobą. Z czasem mąż przestaje ją wtajemniczać. W akcie V chodzi we śnie, myje ręce i mówi o krwi. Seyton ogłasza, że królowa umarła, a Malkolm mówi, że podobno sama odebrała sobie życie.

Cytaty

  • „Zbyt jest tkliwości ludzkiej pełna mleka”

    Akt I, Scena 5. Lady Makbet boi się, że mąż jest zbyt łagodny do zbrodni.

  • „Duchy, morderczych towarzysze myśli, Do mnie tu! duszę moją odniewieśćcie”

    Akt I, Scena 5. Lady Makbet prosi złe moce, by odebrały jej kobiecą litość.

  • „I niewinnego miej pozory kwiatka, Ale bądź wężem, co się pod nim kryje.”

    Akt I, Scena 5. Lekcja udawania: twarz ma ukryć zamiar.

  • „Czyn nasz omyje kilka wody kropli”

    Akt II, Scena 2. Lady Makbet lekceważy winę. W akcie V nie zmyje plamy.

  • „Precz stąd, przeklęta plamo! Precz!”

    Akt V, Scena 1. Lady Makbet we śnie próbuje zmyć krew, której nie widać.

  • „Wszystkie kadzidła Arabii nie uwonnią tej małej ręki.”

    Akt V, Scena 1. Odwrócenie jej słów z aktu II o kilku kroplach wody.

  • „Co się stało, odstać się nie może.”

    Akt V, Scena 1. Zdanie, którym kiedyś uspokajała męża, teraz brzmi jak wyrok.