
Tekst nie opisuje jej twarzy ani stroju za dnia. W akcie V chodzi nocą w nocnej odzieży, ze świecą, z otwartymi oczami. Sama mówi o swojej „małej ręce”, której nie uwonnią wszystkie kadzidła Arabii.
Lady Makbet to żona Makbeta. Z listu dowiaduje się o przepowiedni i od razu postanawia, że król nie wyjedzie żywy z ich zamku. Boi się, że mąż jest zbyt łagodny, więc wzywa duchy, by odebrały jej kobiecą litość. Gdy Makbet się waha, zarzuca mu tchórzostwo i podaje plan zbrodni. Sama nie zabija króla, bo śpiący przypominał jej ojca, ale odnosi sztylety i smaruje krwią strażników. Na uczcie ratuje męża przed gośćmi, tłumacząc jego krzyki chorobą. Z czasem mąż przestaje ją wtajemniczać. W akcie V chodzi we śnie, myje ręce i mówi o krwi. Seyton ogłasza, że królowa umarła, a Malkolm mówi, że podobno sama odebrała sobie życie.
„Zbyt jest tkliwości ludzkiej pełna mleka”
Akt I, Scena 5. Lady Makbet boi się, że mąż jest zbyt łagodny do zbrodni.
„Duchy, morderczych towarzysze myśli, Do mnie tu! duszę moją odniewieśćcie”
Akt I, Scena 5. Lady Makbet prosi złe moce, by odebrały jej kobiecą litość.
„I niewinnego miej pozory kwiatka, Ale bądź wężem, co się pod nim kryje.”
Akt I, Scena 5. Lekcja udawania: twarz ma ukryć zamiar.
„Czyn nasz omyje kilka wody kropli”
Akt II, Scena 2. Lady Makbet lekceważy winę. W akcie V nie zmyje plamy.
„Precz stąd, przeklęta plamo! Precz!”
Akt V, Scena 1. Lady Makbet we śnie próbuje zmyć krew, której nie widać.
„Wszystkie kadzidła Arabii nie uwonnią tej małej ręki.”
Akt V, Scena 1. Odwrócenie jej słów z aktu II o kilku kroplach wody.
„Co się stało, odstać się nie może.”
Akt V, Scena 1. Zdanie, którym kiedyś uspokajała męża, teraz brzmi jak wyrok.