Black Weeks −30% na wszystkie kursy
Dopasuj kurs −30% →

Makbet: charakterystyka

Portret Makbeta: szkocki wódz w kolczudze i płaszczu, z ciemną brodą i niespokojnym spojrzeniem.

Wygląd

Wódz w zbroi, z mieczem, który według żołnierza dymił się krwią wroga. Tekst nie opisuje jego twarzy. Żona mówi, że twarz zdradza jego myśli jak księga. Na uczcie blednie ze strachu. Pod koniec sam mówi, że jego życie schnie jak żółknące liście, a przed bitwą każe podać sobie zbroję.

Cechy

  • dzielny i okrutny żołnierz
  • ambitny, pragnie korony
  • z początku wahający się
  • obdarzony silną wyobraźnią
  • dręczony bezsennością i lękiem
  • z czasem bezwzględny tyran
  • do końca odważny w walce

Charakterystyka

Makbet to tan Glamis, krewny króla Duncana i jego najlepszy wódz. Wraca z wygranej bitwy, gdy czarownice obiecują mu koronę. Już wtedy myśli o morderstwie, ale sam się tej myśli boi. Przed zabójstwem waha się, bo jest krewnym, poddanym i gospodarzem króla. Przekonuje go żona. Po zbrodni nie może powiedzieć „Amen” i słyszy, że zabił sen. Jako król czuje się niepewnie, więc zabija dalej: najpierw rękami morderców Banka, potem rodzinę Makdufa. Widzi ducha Banka i coraz bardziej ufa czarownicom. Pod koniec jest samotny, a na wieść o śmierci żony mówi, że życie nic nie znaczy. Gdy przepowiednie okazują się podstępem, nie poddaje się i ginie z ręki Makdufa.

Cytaty

  • „Jeśli chce los mój, abym królem został, Bez mej pomocy los zrobi mnie królem.”

    Akt I, Scena 3. Chwila, w której Makbet jeszcze chce zostawić wszystko losowi.

  • „Jedyną moich zamiarów ostrogą Moja ambicja”

    Akt I, Scena 7. Makbet przyznaje, że nie ma żadnego powodu do zbrodni poza ambicją.

  • „Śmiem wszystko zrobić, co mężom przystoi, A kto śmie więcej, ten nie jest człowiekiem.”

    Akt I, Scena 7. Makbet broni granicy, którą za chwilę przekroczy.

  • „Czy to jest sztylet, co przede mną błyszczy, Zwrócony do mej dłoni rękojeścią?”

    Akt II, Scena 1. Wizja sztyletu pokazuje rozgorączkowaną wyobraźnię przed zbrodnią.

  • „Makbet sen zabił, zabił sen niewinny”

    Akt II, Scena 2. Od tej chwili Makbet nie zazna spokoju.

  • „Czy wszystkie morza wielkiego Neptuna Krew tę z mej ręki obmyć będą w stanie?”

    Akt II, Scena 2. Krwi z rąk nie da się zmyć: obraz winy na zawsze.

  • „Być królem jest niczym, Jeśli nie mogę być królem bezpiecznie.”

    Akt III, Scena 1. Władza zdobyta zbrodnią rodzi strach i kolejne zbrodnie.

  • „Więc bezowocną na głowę koronę, Jałowe berło w ręce me złożyły”

    Akt III, Scena 1. Makbet nie ma następcy, więc boi się rodu Banka.

  • „Tak już głęboko we krwi ludzkiej brodzę, Że równie ciężko w tył kroki odwodzić, Jak już do brzegu drugiego przebrodzić.”

    Akt III, Scena 4. Makbet uznaje, że nie ma już powrotu.

  • „Jutro po jutrze i po jutrze jutro, Wolnym się krokiem od dnia do dnia czołga”

    Akt V, Scena 5. Początek monologu po śmierci żony: czas stał się pustym ciągiem dni.

  • „To życie tylko cieniem jest przelotnym, Nędznym aktorem, co przez swą godzinę Na scenie świata pawi się i puszy”

    Akt V, Scena 5. Motyw teatru świata i marności życia.

  • „Naszemu uchu dotrzymując słowa, Naszej nadziei łamiąc je zdradliwie!”

    Akt V, Scena 7. Makbet rozumie, że przepowiednie były podstępem.