Bardzo ładne zwierzę. Pojawia się pod jabłonią.
Lis łapie kury, a myśliwi łapią lisa, więc jego życie jest monotonne. Prosi Małego Księcia, żeby go oswoił, i tłumaczy, że oswoić to stworzyć więzi. Uczy go cierpliwości i znaczenia rytuałów. Wie, że po rozstaniu będzie płakał, ale uważa, że zyskał na przyjaźni, bo pole pszenicy będzie mu przypominać złote włosy przyjaciela. Na pożegnanie zdradza Małemu Księciu sekret o sercu i odpowiedzialności.
„dobrze widzi się tylko sercem. To, co najważniejsze, jest niewidoczne dla oczu.”
rozdział XXI. Sekret lisa i główna myśl książki: prawdziwą wartość rzeczy i ludzi poznaje serce, nie wzrok.
„Na zawsze bierzesz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś.”
rozdział XXI. Przyjaźń i miłość to także obowiązek. Ta myśl każe Małemu Księciu wrócić do róży.
„Czas, który poświęciłeś swojej róży, czyni ją tak ważną.”
rozdział XXI. Róża nie jest wyjątkowa z wyglądu. Wyjątkową czyni ją troska i czas.