Mały chłopiec o złotych włosach. Ma złoty szalik i stale go nosi. Narrator przyznaje, że nie jest pewien barwy jego stroju ani wzrostu na swoich rysunkach.
Mały Książę mieszka sam na maleńkiej planecie, prawdopodobnie na asteroidzie B 612. Wyrywa pędy baobabów, czyści wulkany i ogląda zachody słońca. Kocha swoją różę, ale nie umie zrozumieć jej kaprysów, więc odlatuje. W podróży poznaje dorosłych zajętych tylko sobą i ocenia ich prosto i trafnie. Na Ziemi lis uczy go, czym jest przyjaźń i odpowiedzialność. Wtedy rozumie, że jego róża jest jedyna na świecie. Zaprzyjaźnia się z pilotem, a w rocznicę przybycia na Ziemię odchodzi z pomocą węża, bo chce wrócić do róży.
„Powinienem był oceniać ją po czynach, nie po słowach.”
rozdział VIII. Mały Książę rozumie swój błąd dopiero z daleka: róża była kapryśna w słowach, ale czuła w czynach.
„Jedynie dzieci wiedzą, czego szukają”
rozdział XXII. Dorośli w pociągach pędzą bez celu, a dzieci cenią to, czemu poświęciły czas.