- Ojcostwo
- Goriot kocha córki bezgranicznie i bez wzajemności. Oddaje im majątek, srebra i ostatni dochód, a w zamian dostaje odwiedziny ukradkiem i prośby o pieniądze. Narrator porównuje jego twarz do oblicza Chrystusa cierpiącego za świat. W agonii ojciec widzi prawdę: córki kochały jego pieniądze. Mimo to błogosławi je i umiera, myśląc, że trzyma je w ramionach. (Całość; Całość; Całość)
- Pieniądz
- W tym Paryżu pieniądz decyduje o wszystkim: o miejscu w salonie, o małżeństwie, nawet o miłości dzieci. Goriot mówi przed śmiercią, że pieniądz daje wszystko, nawet córki. Rastignac liczy każdego franka od matki, Delfina nie ma grosza przy bogatym mężu, a Anastazja sprzedaje rodzinne brylanty. Nawet pogrzeb ma swoją cenę: siedemdziesiąt franków. (Całość; Całość; Całość)
- Kariera i ambicja
- Rastignac przyjechał do Paryża po wykształcenie, ale szybko pragnie zdobyć świat. Pani de Beauséant i Vautrin dają mu dwie drogi: wykorzystywać kobiety albo przyjąć zbrodnię. Rastignac odrzuca zbrodnię, ale korzysta z miłości Delfiny. Powieść kończy jego wyzwanie rzucone Paryżowi. (Całość; Całość; Całość)
- Paryż
- Paryż jest w powieści bohaterem zbiorowym. Rastignac nazywa go kałużą, a Vautrin to potwierdza i porównuje Paryż do lasu, w którym żyją dzikie plemiona. Narrator pokazuje dwa światy: nędzną pensję przy Neuve-Sainte-Geneviève i salony bogaczy. Rastignac krąży między nimi i uczy się prawdy o mieście. (Całość; Całość; Całość; Całość)
- Pokusa i wybór moralny
- Vautrin kusi Rastignaca milionem, który ma przyjść z posagu Wiktoryny. Student odmawia, ale nie zrywa z kusicielem i bierze od niego pożyczkę. Pytanie o mandaryna z rozmowy z Bianchonem pokazuje ten sam dylemat: czy wolno zabić kogoś dalekiego, by samemu się wzbogacić. (Całość; Całość; Całość; Całość)
- Niewdzięczność dzieci
- Córki wstydzą się ojca, a zięciowie wyrzucają go z domów. Anastazja i Delfina kłócą się przy nim o pieniądze i doprowadzają go do udaru. Obie idą na bal, choć wiedzą, że ojciec umiera. Na pogrzeb przysyłają tylko puste powozy z herbami. (Całość; Całość; Całość)
- Miłość
- Miłość w świecie salonów jest grą i interesem. Pani de Beauséant kocha prawdziwie i zostaje porzucona dla posagu. Anastazja niszczy rodzinę dla Maksyma de Trailles. Wiktoryna kocha Rastignaca niewinnie. Miłość Delfiny do Eugeniusza łączy uczucie z próżnością. (Całość; Całość; Całość)
- Śmierć i samotność
- Goriot umiera w nędznym pokoju. Ostatnie słowa mówi do studentów, biorąc ich za córki. Potem przy nieprzytomnym ojcu klęczy Anastazja, a stołownicy żartują z niego przy obiedzie, a pani Vauquer liczy pieniądze za prześcieradła. Śmierć ojca nie zmienia nic w życiu córek ani w rytmie miasta. (Całość; Całość; Całość)
- Zbrodnia i kara
- Vautrin uważa, że za każdą wielką fortuną stoi ukryta zbrodnia. Sam jest zbiegłym galernikiem. Policja łapie go dzięki donosowi za pieniądze, więc i sprawiedliwość jest tu na sprzedaż. (Całość; Całość; Całość)
- Pozory i maski
- Ludzie w powieści udają kogoś innego. Vautrin gra wesołego lokatora, a jest galernikiem. Panna Michonneau udaje niewinną staruszkę. Córki Goriota olśniewają w salonach, a ukrywają długi i nieszczęście. Goriot wygląda na rozpustnika, a jest ofiarnym ojcem. (Całość; Całość; Całość)
- Wychowanie Rastignaca
- Powieść pokazuje dorastanie młodego człowieka. Rastignac uczy się świata od kuzynki, od Vautrina i od umierającego Goriota. Narrator nazywa to jego wychowaniem. Po pogrzebie grzebie ostatnią łzę młodości i wchodzi w świat jako gracz. (Całość; Całość; Całość)
- Rodzina
- Kochająca rodzina Rastignaca z prowincji oszczędza na jego utrzymanie i przysyła mu ostatnie pieniądze. Stoi to w sprzeczności z rodzinami paryskimi, w których dzieci zapominają o ojcu, a małżonkowie rozliczają się z posagów. (Całość; Całość; Całość)