
Dawny robotnik w fabryce makaronu, który wzbogacił się w czasie rewolucji na handlu zbożem. Po śmierci żony całą miłość przelał na dwie córki. Dał każdej ogromny posag i wydał je za arystokratę i bankiera. Zięciowie wyrzucili go ze swoich domów, a córki odwiedzają go potajemnie, zwykle po pieniądze. W pensji pani Vauquer sprzedaje kolejno srebra i dochody, żeby spłacać ich długi. Umiera w nędzy. Woła córki, ale Delfina nie przychodzi, a Anastazja przychodzi, gdy już jej nie poznaje. W agonii rozumie, że kochały tylko jego pieniądze, a mimo to je błogosławi.

Ubogi student prawa z prowincjonalnej szlachty, który przyjechał do Paryża. Rodzina oszczędza na jego utrzymanie. Szybko zrozumiał, że kariera w wielkim świecie wymaga pieniędzy i protekcji kobiet. Kuzynka, pani de Beauséant, wprowadza go do salonów, a Vautrin kusi go zbrodnią. Rastignac odmawia, ale nie ma odwagi zerwać z Vautrinem ani w porę ostrzec ofiary. Zostaje kochankiem Delfiny de Nucingen. Razem z Bianchonem opiekuje się umierającym Goriotem i płaci za jego pogrzeb. Na końcu rzuca Paryżowi wyzwanie i jedzie na obiad do Delfiny: zostaje w świecie, którym przed chwilą gardził.

Lokator pensji, lubiany za dowcip i usłużność. Naprawdę to Jakub Collin, zbiegły galernik zwany Trompe-la-Mort, bankier więźniów z trzech galer. Ma własną filozofię: w Paryżu uczciwość nic nie daje, a wielkie fortuny rodzą się z ukrytych zbrodni. Polubił Rastignaca i proponuje mu małżeństwo z Wiktoryną Taillefer, po tym jak jego przyjaciel zabije jej brata w pojedynku. Zdradza go panna Michonneau, a policja aresztuje go w pensji. Nawet w kajdanach zachowuje spokój i żegna się z Eugeniuszem życzliwie.

Młodsza córka Goriota, żona bankiera barona de Nucingen. Mąż zarządza jej posagiem i nie daje jej pieniędzy. Najbardziej pragnie wejść do salonu pani de Beauséant, do którego siostra ma dostęp. Zostaje kochanką Rastignaca. Kocha ojca bardziej niż siostra, ale nie umie dla niego zrezygnować z balu. Nie przychodzi do umierającego ojca ani na pogrzeb.

Starsza córka Goriota, żona hrabiego de Restaud z dobrej rodziny. Bywa na dworze i w najlepszych salonach. Kocha Maksyma de Trailles i płaci jego długi: najpierw pieniędzmi ojca, potem sprzedając lichwiarzowi rodzinne brylanty. Gdy mąż to odkrywa, każe jej przysiąc posłuszeństwo w sprawie majątku. Przy ojcu kłóci się z siostrą o pieniądze, co wywołuje jego udar. Mimo to idzie na bal pani de Beauséant. Do umierającego przychodzi, gdy ojciec już jej nie poznaje, i klęczy przy łóżku.

Wicehrabina, kuzynka Rastignaca i wielka dama paryskich salonów. Wprowadza Eugeniusza do świata i daje mu gorzkie rady: trzeba rachować chłodno i traktować ludzi jak konie pocztowe. Sama zostaje porzucona przez kochanka, markiza d'Adjuda-Pinto, który żeni się dla posagu. Wydaje wspaniały bal pożegnalny i wyjeżdża na zawsze do Normandii. Jej upadek pokazuje, że świat nie oszczędza nawet najszlachetniejszych.