Piękny pan słusznej urody, o pociągłej twarzy, bladych policzkach i modrych oczach, z długimi jasnymi włosami. Ubiera się w czarny strój i włoski płaszcz.
Daleki krewny Horeszków po kądzieli, czyli przez kobiety. Gerwazy nazywa go „Ostatniego z Horeszków!... chociaż po kądzieli”. Długo był za granicą i lubi to, co nazywa „romansowym”. Zrazu chce zakończyć spór o zamek ugodą, ale Gerwazy namawia go do zajazdu. Rysuje, rozmawia o sztuce, zachwyca się Zosią, a potem Telimeną. Prowadzi szlachtę na Soplicowo, a w bitwie walczy przeciw Moskalom. Po bitwie wyjeżdża do wojska.