Jako ksiądz Robak nosi habit bernardyna. Ma bliznę nad prawym uchem i ślad postrzału na brodzie. Ruchy i głos zdradzają dawnego żołnierza. W młodości nazywano go Wąsalem.
Ojciec Tadeusza i brat Sędziego. W młodości kochał córkę Stolnika Horeszki, ale Stolnik go odprawił. Z urażonej dumy Jacek zastrzelił Stolnika podczas oblężenia zamku przez Moskali i zyskał imię zdrajcy. Uciekł z kraju, został bernardynem i jako ksiądz Robak pokutuje, walcząc za Polskę. Na Litwie przygotowuje powstanie na przyjście Napoleona. W bitwie osłania Hrabiego i dostaje postrzał. Przed śmiercią wyznaje prawdę Gerwazemu, który mu wybacza. W 1812 roku Podkomorzy ogłasza, że Jacek odzyskał cześć.
„Pal, Tadeuszku! --- krzyknął --- pal jak w jasną świécę!”
Bitwa. Robak daje Tadeuszowi znak do walki.
„Jam jest Jacek Soplica”
Emigracja. Jacek.. Wyznanie Robaka.
„Imię zdrajcy przylgnęło do mnie jako dżuma.”
Emigracja. Jacek.. Jacek o skutkach zabójstwa.
„Bardziej niźli z miłości, może z głupiej pychy, Zabiłem; więc pokora... wszedłem między mnichy.”
Emigracja. Jacek.. Jacek nazywa prawdziwy powód zbrodni.
„sługę twego puść z pokojem!”
Emigracja. Jacek.. Ostatnie słowa Jacka po wieści o wojnie.