- Sąd i władza
- Sąd w „Procesie” jest wszędzie i nigdzie. Ma kancelarie na poddaszach kamienic, a jego najwyżsi sędziowie pozostają w ukryciu. Urzędnicy, których K. widzi, są niscy rangą, a sami nic nie wiedzą o sprawie. Titorelli mówi K., że wszystko należy do sądu. Kapelan dodaje, że sąd niczego od K. nie chce. Ta władza nie musi niczego nakazywać, bo oskarżony sam przychodzi. (Rozdział trzeci; Rozdział siódmy; Rozdział dziewiąty)
- Wina i niewinność
- Pierwsze zdanie mówi, że K. nie zrobił nic złego, a mimo to zostaje aresztowany. Strażnik Willem twierdzi, że to wina przyciąga sąd. K. powtarza, że jest niewinny, ale kapelan odpowiada, że tak mówią winni. Powieść nie rozstrzyga, czy K. jest winny. Pokazuje, że oskarżenie samo zaczyna zmieniać człowieka. (Rozdział pierwszy; Rozdział drugi; Rozdział dziewiąty)
- Absurd i biurokracja
- Przesłuchanie odbywa się w niedzielę w biednej kamienicy, a notes sędziego to stary zeszyt. Akta krążą między kancelariami bez końca. Titorelli tłumaczy, że uniewinnienie pozorne nie kończy sprawy, a przewlekanie trzyma proces w najniższym stadium. Nikt nie potrafi wytłumaczyć, jak naprawdę działa ten sąd. (Rozdział drugi; Rozdział siódmy; Rozdział siódmy)
- Kobiety jako pomoc
- K. szuka wsparcia u kobiet: u panny Bürstner, u żony woźnego, u Leni. Sam myśli, że zjednuje sobie pomocniczki. Kapelan zarzuca mu, że za bardzo szuka pomocy u kobiet. Żadna z nich nie pomaga mu w sprawie, a każda ma własne związki z sądem. (Rozdział szósty; Rozdział dziewiąty)
- Brama prawa
- Przypowieść kapelana streszcza los K. Mężczyzna z prowincji czeka przed otwartą bramą całe życie, bo odźwierny nie pozwala mu wejść. Przekupuje go, prosi, starzeje się. Przed śmiercią słyszy, że wejście było przeznaczone tylko dla niego. Kapelan i K. kłócą się, kto kogo zwodził. Przypowieść nie ma jednego wykładu. (Rozdział dziewiąty; Rozdział dziewiąty; Rozdział dziewiąty)
- Samotność i obcość
- K. jest coraz bardziej sam. Panna Bürstner go unika, z wujem się nie rozumie, a w banku boi się wicedyrektora. W pustej katedrze zostaje sam z kapelanem. Na końcu nie wie, kim jest człowiek, który wyciąga ku niemu ręce z okna. (Rozdział czwarty; Rozdział dziewiąty; Rozdział dziesiąty)
- Duszne powietrze
- W kancelariach na poddaszu K. traci siły, bo nie może oddychać. W pracowni Titorellego okna nie da się otworzyć i K. musi zdjąć marynarkę. Zaduch pokazuje, że sąd odbiera człowiekowi powietrze, choć nikt go nie zamyka w celi. (Rozdział trzeci; Rozdział siódmy)
- Śmierć i wstyd
- K. ginie w kamieniołomie, a jego ostatnie słowa porównują tę śmierć do śmierci psa. Narrator dodaje, że wstyd miał go przeżyć. K. nie broni się do końca, ale też nie wbija sobie noża, choć czuje, że tego się od niego oczekuje. Do końca nie widzi sędziego ani najwyższego sądu. (Rozdział dziesiąty; Rozdział dziesiąty; Rozdział dziesiąty)