Sierpień, część 1. Ojciec wyjeżdża w lipcu do wód. Adela wraca z targu z owocami jak Pomona. Narrator chodzi z matką przez pusty, rozgrzany rynek i ulicę Stryjską, a słonecznik w ogrodzie choruje na elephantiasis.
Sierpień, część 2. Za parkanem leży śmietnisko, na którym siedzi Tłuja. Adela zabiera narratora do izby Maryśki, gdzie czas chodzi samopas.
Sierpień, część 3. Wizyta u ciotki Agaty, która narzeka na męża. Wuj Marek siedzi w szarym bankructwie, Łucja się rumieni, a Emil pokazuje narratorowi dwuznaczne fotografie.
Ptaki. Zimą ojciec przestaje wychodzić z domu. Sprowadza jaja ptasie, wylęga ptaki i urządza na strychu ptasie wesela. Sam upodabnia się do ptaka. Adela w czasie porządków przegania ptaki, a ojciec schodzi jako król-banita.
Manekiny. Ojciec, o którym rodzina zapomniała, trafia na wieczorny seans szwaczek, Poldy i Pauliny, z manekinem. Podziwia ich formę, woła „mniej treści, więcej formy!”, a Adela daje mu prztyczka w nos.
Traktat o manekinach albo Wtóra Księga Rodzaju. Ojciec głosi, że Demiurgos nie ma monopolu na tworzenie, że nie ma materii martwej i że chce stworzyć człowieka na podobieństwo manekina. Adela ucisza go wysuniętą stopą.
Traktat o manekinach. Ciąg dalszy. Ojciec mówi o cierpieniu figur panoptikum, z których śmieje się tłum. Adela czegoś od niego żąda, a dziewczęta siedzą sztywno.
Traktat o manekinach. Dokończenie. Ojciec opowiada o generatio aequivoca, o zapomnianych pokojach i cierpieniu szaf, o lampie z kochanki i o bracie zamienionym w kiszkę. Adela gestem łaskotania wypiera go z pokoju.
Sklepy cynamonowe. W teatrze ojciec odkrywa, że zapomniał portfela. Narrator idzie po niego nocą, szuka sklepów cynamonowych, trafia do szkoły, wspomina nocne lekcje rysunku i zabłądza do skrzydła dyrektora, a potem jedzie dorożką przez cudowny las. Przed świtem spotyka kolegów idących do szkoły.
Ulica Krokodyli. Narrator opisuje dzielnicę z mapy ojca: tandetny pseudoamerykanizm, papierowe tramwaje, dorożki bez woźniców, sklepy, w których nic nie dochodzi do skutku.
Ojciec wyjeżdża w lipcu do wód. Adela wraca z targu z owocami jak Pomona. Narrator chodzi z matką przez pusty, rozgrzany rynek i ulicę Stryjską, a słonecznik w ogrodzie choruje na elephantiasis.
Za parkanem leży śmietnisko, na którym siedzi Tłuja. Adela zabiera narratora do izby Maryśki, gdzie czas chodzi samopas.
Wizyta u ciotki Agaty, która narzeka na męża. Wuj Marek siedzi w szarym bankructwie, Łucja się rumieni, a Emil pokazuje narratorowi dwuznaczne fotografie.
Zimą ojciec przestaje wychodzić z domu. Sprowadza jaja ptasie, wylęga ptaki i urządza na strychu ptasie wesela. Sam upodabnia się do ptaka. Adela w czasie porządków przegania ptaki, a ojciec schodzi jako król-banita.
Ojciec, o którym rodzina zapomniała, trafia na wieczorny seans szwaczek, Poldy i Pauliny, z manekinem. Podziwia ich formę, woła „mniej treści, więcej formy!”, a Adela daje mu prztyczka w nos.
Ojciec głosi, że Demiurgos nie ma monopolu na tworzenie, że nie ma materii martwej i że chce stworzyć człowieka na podobieństwo manekina. Adela ucisza go wysuniętą stopą.
Ojciec mówi o cierpieniu figur panoptikum, z których śmieje się tłum. Adela czegoś od niego żąda, a dziewczęta siedzą sztywno.
Ojciec opowiada o generatio aequivoca, o zapomnianych pokojach i cierpieniu szaf, o lampie z kochanki i o bracie zamienionym w kiszkę. Adela gestem łaskotania wypiera go z pokoju.
W teatrze ojciec odkrywa, że zapomniał portfela. Narrator idzie po niego nocą, szuka sklepów cynamonowych, trafia do szkoły, wspomina nocne lekcje rysunku i zabłądza do skrzydła dyrektora, a potem jedzie dorożką przez cudowny las. Przed świtem spotyka kolegów idących do szkoły.
Narrator opisuje dzielnicę z mapy ojca: tandetny pseudoamerykanizm, papierowe tramwaje, dorożki bez woźniców, sklepy, w których nic nie dochodzi do skutku.
Sprawdź, ile pamiętasz: Wybrane opowiadania ze Sklepów cynamonowych: sprawdzian z lektury