Ojciec narratora, w traktacie nazwany przez Poldę Jakubem. Latem wyjeżdża do wód. Zimą przestaje wychodzić z domu, siedzi na drabinie pod sufitem i słucha z roztargnieniem matki, która mówi o płatnościach. Sprowadza jaja z Hamburga i Holandii, wylęga ptaki i przenosi się z nimi na poddasze, aż Adela je przegania. Potem wieczorami wygłasza szwaczkom traktat o manekinach: mówi, że nie ma materii martwej i że chce stworzyć człowieka na podobieństwo manekina. Narrator widzi w nim samotnego obrońcę poezji przeciw nudzie.
Służąca, która prowadzi dom. Rano wraca z targu z owocami i mięsem jak Pomona. Ojciec darzy ją czcią i boi się jej palca, który zapowiada łaskotki. W czasie porządków przegania szczotką jego ptaki. W „Manekinach” daje ojcu prztyczka w nos, w „Traktacie” ucisza go wysuniętą stopą, a na końcu wypiera go z pokoju gestem łaskotania.
Narrator opowiada o swoim dzieciństwie po latach. Tekst nie podaje jego imienia. Latem chodzi z matką na spacery, odwiedza ciotkę Agatę i dom Tłui. Patrzy na ojca z podziwem i dopiero „dziś” rozumie jego samotne bohaterstwo. W „Sklepach cynamonowych” idzie nocą po portfel ojca i przeżywa niezwykłą wędrówkę przez szkołę i las.
Matka prowadzi sprawy sklepu: subiekci biorą od niej klucze. Martwi się płatnościami, ale nie ma na ojca żadnego wpływu. Chodzi z synem na sobotnie spacery, a zimą wyciąga ojca na spacery i raz do teatru.