
Jest cieniem porywanym przez wicher razem z ukochanym. Para leci lekko jak puch, jak dwa gołębie do gniazda.
Dusza z drugiego kręgu Piekła, gdzie cierpią ci, którzy ulegli namiętności. Opowiada, jak z ukochanym czytali o Lancelocie i przy tej lekturze się pocałowali. Mąż zabił ich oboje. Jej opowieść tak wzrusza Dantego, że pada jak martwy.
„Ach, nic tak nie boli, Jak chwile szczęścia wspominać w niedoli!”
tom I, Pieśń V. Franczeska zaczyna od tych słów opowieść o miłości. Wspomnienie szczęścia pogłębia jej cierpienie.
„Pisarz tej księgi był nam Galeotą”
tom I, Pieśń V. Franczeska obwinia książkę o Lancelocie i jej autora. To przy tej lekturze kochankowie się pocałowali.
„Kaina czeka naszego mordercę”
tom I, Pieśń V. Franczeska zapowiada, że jej mąż trafi do najniższego kręgu, gdzie cierpią zdrajcy krewnych.