
Tkwi w lodzie Kocytu i gryzie czaszkę arcybiskupa. Zanim zacznie mówić, ociera usta o włosy ofiary.
Hrabia z Pizy, potępiony za zdradę wśród zdrajców ojczyzny. Arcybiskup Rudżieri zamknął go w wieży z dziećmi i kazał zamurować drzwi. Ugolino patrzył, jak dzieci umierają z głodu, a w końcu sam zginął. W Piekle wiecznie gryzie głowę swojego oprawcy.
„Bo głód był jeszcze sroższy od żałości”
tom I, Pieśń XXXIII. Ostatnie zdanie opowieści Ugolina. Nie mówi wprost, co zrobił, i właśnie ta niejasność przeraża.