Najpiękniejsza dziewczyna we wsi, ma lniane włosy i modre oczy. W niedzielę nosi pasiasty wełniak, gorset z zielonego aksamitu, korale i bursztyny, a z tyłu pęk wstążek. Do ślubu dostaje koronę ze wstążkami.
Jagna jest córką Dominikowej. Matka mówi, że Jagnie idzie dziewiętnasta wiosna. Wieś plotkuje o jej chłopakach, a Mateusz wciąż za nią chodzi. Jagna nie dba o gronta ani zapisy. Wychodzi za Borynę, bo tak chce matka, choć patrzy na Antka. Kocha piękne rzeczy, muzykę i opowieści Rocha o dalekim świecie.
„Co mi ta z tego, kiej nie moje!”
tom I, rozdział V. Jagna odkłada korale na jarmarku. Piękne rzeczy ją kuszą, ale wie, że nie ma swoich.