Akt I. Na tarasie zamku w Elsynorze żołnierze Marcellus i Bernardo pokazują Horacemu ducha w zbroi zmarłego króla. Horacy tłumaczy, że Dania zbroi się, bo młody Fortynbras z Norwegii chce odzyskać ziemie, które jego ojciec przegrał ze starym Hamletem. Nowy król, brat zmarłego, ogłasza ślub z wdową Gertrudą, wysyła posłów do Norwegii i pozwala Laertesowi wrócić do Francji. Hamletowi każe zostać w Danii, zamiast wracać na studia do Wittenbergi. Książę, sam, mówi, że matka wyszła za stryja w miesiąc po pogrzebie. Laertes i Poloniusz ostrzegają Ofelię przed uczuciem Hamleta, a ojciec zabrania jej z nim rozmawiać. Nocą duch mówi Hamletowi, że brat wlał mu jad do ucha, gdy spał w ogrodzie, i żąda zemsty, ale każe oszczędzić matkę. Hamlet zapowiada przyjaciołom, że może udawać szaleńca, i każe im przysiąc milczenie.
Akt II. Poloniusz wysyła Rajnolda do Paryża, żeby wypytał o Laertesa. Ofelia opowiada, że Hamlet przyszedł do niej blady i rozchełstany. Poloniusz uznaje, że książę oszalał z miłości. Posłowie wracają z Norwegii: stary król powstrzymał bratanka, a ten pójdzie na Polaków. Król i królowa sprowadzają Rozenkranca i Gildensterna, a Hamlet szybko odgaduje, że po nich posłano. Do zamku przyjeżdżają aktorzy. Hamlet każe im zagrać „Zabójstwo Gonzagi” z dopisanymi przez siebie wierszami, bo chce sprawdzić, czy duch nie był szatanem.
Akt III. Król i Poloniusz podsłuchują rozmowę Hamleta z Ofelią. Książę mówi monolog „Być albo nie być”, a potem każe Ofelii iść do klasztoru. Król nie wierzy w miłosne szaleństwo i postanawia wysłać Hamleta do Anglii. Przed przedstawieniem Hamlet prosi Horacego, żeby obserwował króla. Gdy aktor wlewa truciznę do ucha śpiącego króla, stryj wstaje i woła o światło. Hamlet idzie do matki i po drodze widzi króla na modlitwie. Nie zabija go, bo nie chce wysłać go do nieba. W komnacie królowej przebija przez obicie ukrytego Poloniusza. Pokazuje matce dwa portrety, ojca i stryja, aż ona przyznaje, że widzi w duszy plamy. Duch zjawia się znowu, widzi go tylko Hamlet.
Akt IV. Król wysyła Hamleta z Rozenkrancem i Gildensternem do Anglii. Po drodze Hamlet widzi wojsko Fortynbrasa, które idzie walczyć o skrawek polskiej ziemi, i wyrzuca sobie bezczynność. Ofelia traci zmysły: śpiewa i rozdaje kwiaty. Laertes wraca z Francji na czele buntowników, którzy chcą go zrobić królem. Król przekonuje go, że winny jest Hamlet. Przychodzą listy: Hamlet trafił na statek korsarzy i wraca sam. Król i Laertes układają plan pojedynku. Laertes dostanie ostry rapier i natrze go trucizną, a król przygotuje zatruty puchar. Królowa przynosi wieść, że Ofelia utonęła.
Akt V. Grabarze kopią grób Ofelii. Hamlet rozmawia z jednym z nich i trzyma czaszkę Yoryka, królewskiego błazna. Przychodzi kondukt. Laertes skacze do grobu siostry, a Hamlet za nim, i obaj się szarpią. W zamku Hamlet opowiada Horacemu, że na statku podmienił list króla i wysłał Rozenkranca i Gildensterna na śmierć. Ozryk przynosi wiadomość o zakładzie. W pojedynku Hamlet trafia dwa razy. Królowa pije z zatrutego pucharu. Laertes rani Hamleta, po czym zamieniają się rapierami i Hamlet rani Laertesa. Królowa umiera, a Laertes wyznaje, że winny jest król. Hamlet przebija króla i każe mu wypić resztę trucizny. Laertes umiera, prosząc o wzajemne przebaczenie. Hamlet prosi Horacego, by żył i opowiedział jego sprawę, i oddaje głos na Fortynbrasa. Fortynbras każe czterem dowódcom ponieść ciało Hamleta jak bohatera, przy salwach z dział.
Nocą na tarasie zamku w Elsynorze Bernardo i Marcellus pokazują Horacemu ducha w zbroi zmarłego króla. Duch milczy i znika z pianiem koguta. Horacy tłumaczy, że Dania zbroi się przeciw młodemu Fortynbrasowi. Postanawiają powiedzieć o wszystkim młodemu Hamletowi.
Król ogłasza ślub z wdową po bracie, wysyła posłów do Norwegii i pozwala Laertesowi jechać do Francji. Hamletowi nie pozwala wrócić do Wittenbergi. Gdy zostaje sam, Hamlet w monologu wyrzuca matce, że wyszła za stryja w miesiąc po pogrzebie. Horacy opowiada mu o duchu, a Hamlet postanawia stanąć na warcie.
Laertes przed wyjazdem ostrzega siostrę, że książę nie może wybierać żony sam. Poloniusz daje synowi rady na drogę, a potem zabrania Ofelii spotkań z Hamletem.
Na tarasie słychać ucztę króla, a Hamlet krytykuje duński zwyczaj pijatyk. Zjawia się duch i przywołuje go gestem. Przyjaciele chcą go zatrzymać, ale Hamlet się wyrywa. Marcellus mówi, że coś jest chorobliwego w państwie duńskim.
Duch mówi, że brat wlał mu jad do ucha, gdy spał w ogrodzie, i zabrał mu życie, koronę i żonę. Żąda zemsty, ale każe zostawić królową niebu. Hamlet zapisuje w tabliczce, że można się uśmiechać i być łotrem. Przyjaciele przysięgają milczenie, a Hamlet uprzedza, że może udawać szaleńca.
Poloniusz uczy Rajnolda, jak wypytać w Paryżu o Laertesa, rzucając na niego drobne oszczerstwa. Ofelia przybiega przerażona: Hamlet przyszedł do niej blady i nieubrany, długo patrzył i wyszedł bez słowa. Poloniusz uznaje, że książę oszalał z miłości.
Król prosi Rozenkranca i Gildensterna, żeby wybadali Hamleta. Posłowie wracają z Norwegii z dobrą wieścią. Poloniusz czyta list Hamleta do Ofelii i proponuje podsłuch. Hamlet drwi z Poloniusza i zmusza kolegów do przyznania, że po nich posłano. Przyjeżdżają aktorzy, jeden z nich recytuje mowę o Hekubie. Hamlet zamawia „Zabójstwo Gonzagi” i postanawia sprawdzić nim sumienie króla.
Rozenkranc i Gildenstern nie potrafią poznać przyczyny dziwnego zachowania księcia. Król i Poloniusz ukrywają się, a Ofelia czeka na Hamleta. Książę mówi monolog „Być albo nie być”, a potem odrzuca Ofelię i każe jej iść do klasztoru. Król nie wierzy w miłosne szaleństwo i postanawia wysłać Hamleta do Anglii.
Hamlet uczy aktorów, jak grać, i prosi Horacego, by patrzył na króla. Aktorzy grają pantomimę, a potem sztukę o otruciu księcia Gonzagi. Gdy Lucjan wlewa truciznę do ucha śpiącego, król wstaje i wychodzi. Hamlet jest pewny winy stryja. Gildensternowi każe zagrać na flecie, żeby pokazać, że nie da się na nim grać jak na instrumencie.
Król postanawia wysłać Hamleta do Anglii. Sam próbuje się modlić i przyznaje się do bratobójstwa, ale nie chce oddać korony ani królowej. Hamlet ma go na wyciągnięcie miecza, ale odkłada zemstę, bo nie chce wysłać mordercy do nieba.
W komnacie królowej Hamlet przebija przez obicie ukrytego Poloniusza, myśląc, że to król. Pokazuje matce portrety męża i jego brata i zarzuca jej zdradę pamięci ojca. Zjawia się duch, którego królowa nie widzi. Hamlet prosi matkę, żeby nie wracała do łoża króla, i wynosi ciało.
Królowa mówi mężowi, że Hamlet w szale zabił Poloniusza. Król postanawia wysłać księcia z kraju jeszcze przed świtem.
Hamlet nie chce powiedzieć Rozenkrancowi i Gildensternowi, gdzie schował ciało. Porównuje Rozenkranca do gąbki, którą król wyciska, gdy potrzebuje.
Hamlet mówi królowi, że Poloniusz jest na kolacji, na której nie on je, tylko jego jedzą robaki. Wskazuje, gdzie leży ciało. Król wysyła go do Anglii, a sam do siebie mówi, że listy żądają tam jego śmierci.
Hamlet widzi norweskie wojsko, które idzie przez Danię na Polaków po skrawek ziemi bez wartości. Zawstydzony mówi, że inni giną za drobiazg, a on, mając powód, nie działa.
Ofelia śpiewa piosenki o zmarłym i o zawiedzionej dziewczynie. Laertes wpada do zamku z buntownikami, którzy wołają, że ma być królem. Żąda ojca. Król uspokaja go i obiecuje wyjaśnienie. Ofelia rozdaje kwiaty i odchodzi z modlitwą.
Majtkowie przynoszą Horacemu list. Hamlet pisze, że statek napadli korsarze, a on sam dostał się do ich niewoli i wraca do Danii.
Król przekonuje Laertesa, że Hamlet godził też na życie króla. Przychodzi list, że książę wraca. Król proponuje pojedynek, w którym Laertes dostanie nieprzytępiony rapier. Laertes dodaje, że natrze ostrze trucizną, a król dorzuca zatruty puchar. Królowa przynosi wieść, że Ofelia utonęła.
Grabarze spierają się, czy samobójczyni należy się pogrzeb. Hamlet rozmawia z grabarzem i podnosi czaszkę Yoryka. Przychodzi skromny kondukt Ofelii. Laertes skacze do grobu, Hamlet za nim i obaj się szarpią, aż ich rozdzielają.
Hamlet opowiada Horacemu, jak na statku podmienił list i posłał Rozenkranca i Gildensterna na śmierć. Ozryk przynosi zakład króla. W pojedynku królowa pije z zatrutego pucharu, Laertes rani Hamleta, a po zamianie rapierów Hamlet rani Laertesa. Laertes wyznaje spisek, Hamlet zabija króla. Umierając, każe Horacemu opowiedzieć prawdę i oddaje głos Fortynbrasowi, który przejmuje tron.
Sprawdź, ile pamiętasz: Hamlet: sprawdzian z lektury