
Hamlet to syn zmarłego króla Danii i Gertrudy, student z Wittenbergi. Po śmierci ojca jest w żałobie, a matka już po miesiącu poślubia jego stryja. Duch ojca mówi mu o morderstwie i każe go pomścić. Hamlet zapowiada przyjaciołom, że będzie udawał szaleńca. Nie ufa jednak duchowi, bo może to być szatan, więc sprawdza króla przedstawieniem. Gdy ma pewność, oszczędza modlącego się stryja, a chwilę później przez pomyłkę zabija Poloniusza. Na statku do Anglii odkrywa list z wyrokiem śmierci i podmienia go, wysyłając na śmierć Rozenkranca i Gildensterna. Wraca do Danii spokojniejszy i mówi, że trzeba być gotowym. Zabija króla dopiero wtedy, gdy sam umiera od zatrutego rapiera.

Brat zmarłego króla Hamleta, stryj księcia. Otruł brata we śnie, przejął koronę i poślubił wdowę. Na dworze rządzi rozsądnie: wysyła posłów do Norwegii i powstrzymuje Fortynbrasa bez wojny. Wobec Hamleta jest podejrzliwy, każe go śledzić Rozenkrancowi, Gildensternowi i Poloniuszowi. Po przedstawieniu próbuje się modlić, ale przyznaje, że nie może żałować, bo nie chce oddać korony ani królowej. Wysyła Hamleta do Anglii z rozkazem śmierci, a gdy ten wraca, układa z Laertesem pojedynek z zatrutym rapierem i pucharem. Ginie z ręki Hamleta.

Gertruda, matka Hamleta. W miesiąc po śmierci męża wychodzi za jego brata. Tekst nie mówi, czy wiedziała o morderstwie. Duch każe Hamletowi zostawić ją niebu i jej sumieniu. W rozmowie z synem przyznaje, że widzi w swojej duszy czarne plamy. Potem broni Hamleta przed królem, mówiąc, że zabił Poloniusza w szale. To ona opowiada o śmierci Ofelii. W czasie pojedynku pije za zdrowie syna z zatrutego pucharu, choć król jej zabrania, i umiera.

Doradca króla, ojciec Laertesa i Ofelii. Daje synowi rady na drogę, a zaraz potem wysyła Rajnolda, żeby go szpiegował w Paryżu. Zabrania Ofelii spotkań z Hamletem, a gdy książę zaczyna się dziwnie zachowywać, uznaje, że oszalał z miłości. Mówi długo, choć sam twierdzi, że zwięzłość jest duszą mowy. Proponuje podsłuchy: najpierw rozmowy z Ofelią, potem rozmowy Hamleta z matką. Za drugim razem chowa się za obiciem i ginie od szpady Hamleta, który wziął go za króla.

Córka Poloniusza i siostra Laertesa. Kocha Hamleta, który pisał do niej listy i dawał prezenty. Na rozkaz ojca zrywa z nim kontakt i oddaje listy. Daje się użyć jako przynęta przy podsłuchu i słyszy od księcia, że ma iść do klasztoru. Po śmierci ojca, zabitego przez Hamleta, traci zmysły: śpiewa o zmarłym i rozdaje kwiaty. Tonie w potoku, gdy pod nią łamie się gałąź wierzby. Grabarze i ksiądz uważają jej śmierć za wątpliwą, więc pogrzeb jest skrócony.

Syn Poloniusza i brat Ofelii. Mieszka we Francji, a do Danii przyjechał na koronację. Ostrzega siostrę przed Hamletem. Po śmierci ojca wraca na czele buntowników, którzy chcą go zrobić królem. Mówi, że podciąłby Hamletowi gardło nawet w kościele, a król przytakuje, że zemsta nie zna granic. Zgadza się na podstęp króla i sam dodaje truciznę na ostrze. Na pogrzebie Ofelii skacze do jej grobu. W pojedynku rani Hamleta, ale sam ginie od tego samego ostrza. Umierając, wyznaje, że winny jest król, i prosi Hamleta o przebaczenie.

Przyjaciel Hamleta ze studiów. Najpierw nie wierzy, że żołnierze widzieli ducha, a potem sam go widzi i zawiadamia księcia. Hamlet ceni go, bo Horacy nie jest niewolnikiem żądz. Na przedstawieniu obserwuje króla. Dostaje list Hamleta z wieścią o korsarzach i słucha jego opowieści o podmienionym liście. Gdy Hamlet umiera, chce wypić resztę trucizny, ale książę prosi go, żeby żył i opowiedział światu prawdę.