Black Weeks −30% na wszystkie kursy
Dopasuj kurs −30% →

Hamlet: bohaterowie i ich charakterystyka

Główni bohaterowie

  • Portret: młody książę w czarnym kaftanie, blady, z ciemnymi włosami i zamyślonym spojrzeniem.

    Hamlet

    • inteligentny i wykształcony
    • dowcipny, mówi zagadkami
    • melancholijny, myśli o śmierci
    • wahający się, odkłada zemstę
    • podejrzliwy wobec dworu
    • okrutny wobec Ofelii i matki
    • w chwili zagrożenia zdecydowany

    Hamlet to syn zmarłego króla Danii i Gertrudy, student z Wittenbergi. Po śmierci ojca jest w żałobie, a matka już po miesiącu poślubia jego stryja. Duch ojca mówi mu o morderstwie i każe go pomścić. Hamlet zapowiada przyjaciołom, że będzie udawał szaleńca. Nie ufa jednak duchowi, bo może to być szatan, więc sprawdza króla przedstawieniem. Gdy ma pewność, oszczędza modlącego się stryja, a chwilę później przez pomyłkę zabija Poloniusza. Na statku do Anglii odkrywa list z wyrokiem śmierci i podmienia go, wysyłając na śmierć Rozenkranca i Gildensterna. Wraca do Danii spokojniejszy i mówi, że trzeba być gotowym. Zabija króla dopiero wtedy, gdy sam umiera od zatrutego rapiera.

    Charakterystyka: Hamlet →

  • Portret: król w koronie i ciężkim płaszczu, z brodą i czujnym, chłodnym spojrzeniem.

    Król

    • przebiegły i wymowny
    • bratobójca
    • dba o pozory
    • zręczny polityk
    • nie potrafi szczerze żałować
    • działa cudzymi rękami

    Brat zmarłego króla Hamleta, stryj księcia. Otruł brata we śnie, przejął koronę i poślubił wdowę. Na dworze rządzi rozsądnie: wysyła posłów do Norwegii i powstrzymuje Fortynbrasa bez wojny. Wobec Hamleta jest podejrzliwy, każe go śledzić Rozenkrancowi, Gildensternowi i Poloniuszowi. Po przedstawieniu próbuje się modlić, ale przyznaje, że nie może żałować, bo nie chce oddać korony ani królowej. Wysyła Hamleta do Anglii z rozkazem śmierci, a gdy ten wraca, układa z Laertesem pojedynek z zatrutym rapierem i pucharem. Ginie z ręki Hamleta.

    Charakterystyka: Król →

  • Portret: królowa w ciemnej sukni i delikatnej koronie, ze smutnym spojrzeniem.

    Królowa

    • kochająca matka
    • uległa wobec męża
    • słaba, łatwo ulega
    • w końcu poruszona sumieniem

    Gertruda, matka Hamleta. W miesiąc po śmierci męża wychodzi za jego brata. Tekst nie mówi, czy wiedziała o morderstwie. Duch każe Hamletowi zostawić ją niebu i jej sumieniu. W rozmowie z synem przyznaje, że widzi w swojej duszy czarne plamy. Potem broni Hamleta przed królem, mówiąc, że zabił Poloniusza w szale. To ona opowiada o śmierci Ofelii. W czasie pojedynku pije za zdrowie syna z zatrutego pucharu, choć król jej zabrania, i umiera.

    Charakterystyka: Królowa →

  • Portret: starszy dworzanin z siwą brodą, w ciemnej szacie z łańcuchem urzędnika.

    Poloniusz

    • gadatliwy
    • pewny siebie
    • wścibski, lubi podsłuchiwać
    • troskliwy, ale apodyktyczny ojciec
    • usłużny wobec króla

    Doradca króla, ojciec Laertesa i Ofelii. Daje synowi rady na drogę, a zaraz potem wysyła Rajnolda, żeby go szpiegował w Paryżu. Zabrania Ofelii spotkań z Hamletem, a gdy książę zaczyna się dziwnie zachowywać, uznaje, że oszalał z miłości. Mówi długo, choć sam twierdzi, że zwięzłość jest duszą mowy. Proponuje podsłuchy: najpierw rozmowy z Ofelią, potem rozmowy Hamleta z matką. Za drugim razem chowa się za obiciem i ginie od szpady Hamleta, który wziął go za króla.

    Charakterystyka: Poloniusz →

  • Portret: młoda kobieta w jasnej sukni, z wiankiem z polnych kwiatów we włosach.

    Ofelia

    • posłuszna ojcu i bratu
    • łagodna i wrażliwa
    • zakochana w Hamlecie
    • bezradna wobec dworu
    • po śmierci ojca obłąkana

    Córka Poloniusza i siostra Laertesa. Kocha Hamleta, który pisał do niej listy i dawał prezenty. Na rozkaz ojca zrywa z nim kontakt i oddaje listy. Daje się użyć jako przynęta przy podsłuchu i słyszy od księcia, że ma iść do klasztoru. Po śmierci ojca, zabitego przez Hamleta, traci zmysły: śpiewa o zmarłym i rozdaje kwiaty. Tonie w potoku, gdy pod nią łamie się gałąź wierzby. Grabarze i ksiądz uważają jej śmierć za wątpliwą, więc pogrzeb jest skrócony.

    Charakterystyka: Ofelia →

  • Portret: młody szlachcic w kaftanie podróżnym, z rapierem u boku i stanowczym spojrzeniem.

    Laertes

    • porywczy
    • kochający syn i brat
    • dumny, dba o honor
    • biegły szermierz
    • gotów do podstępu
    • na końcu żałuje

    Syn Poloniusza i brat Ofelii. Mieszka we Francji, a do Danii przyjechał na koronację. Ostrzega siostrę przed Hamletem. Po śmierci ojca wraca na czele buntowników, którzy chcą go zrobić królem. Mówi, że podciąłby Hamletowi gardło nawet w kościele, a król przytakuje, że zemsta nie zna granic. Zgadza się na podstęp króla i sam dodaje truciznę na ostrze. Na pogrzebie Ofelii skacze do jej grobu. W pojedynku rani Hamleta, ale sam ginie od tego samego ostrza. Umierając, wyznaje, że winny jest król, i prosi Hamleta o przebaczenie.

    Charakterystyka: Laertes →

  • Portret: młody student w skromnym ciemnym płaszczu, spokojny i poważny.

    Horacy

    • wierny przyjaciel
    • rozsądny i spokojny
    • sceptyczny wobec zjaw
    • opanowany
    • szczery

    Przyjaciel Hamleta ze studiów. Najpierw nie wierzy, że żołnierze widzieli ducha, a potem sam go widzi i zawiadamia księcia. Hamlet ceni go, bo Horacy nie jest niewolnikiem żądz. Na przedstawieniu obserwuje króla. Dostaje list Hamleta z wieścią o korsarzach i słucha jego opowieści o podmienionym liście. Gdy Hamlet umiera, chce wypić resztę trucizny, ale książę prosi go, żeby żył i opowiedział światu prawdę.

    Charakterystyka: Horacy →

Drugoplanowi

Duch
Zjawa zmarłego króla Hamleta w zbroi, z przyłbicą wzniesioną i czarną, posrebrzoną brodą. Mówi synowi, że brat go otruł, i żąda zemsty. Wraca w komnacie królowej, gdzie widzi go tylko Hamlet. Rola w fabule: wzywa do zemsty
Rozenkranc
Dawny kolega Hamleta, wezwany przez króla, żeby go wybadać. Płynie z księciem do Anglii z listem, nie wiedząc, że Hamlet podmienił jego treść. Ginie w Anglii. Rola w fabule: szpieg na usługach króla
Gildenstern
Drugi z kolegów Hamleta wysłanych na przeszpiegi. Nie umie zagrać na flecie, a Hamlet zarzuca mu, że chciałby grać na nim samym. Ginie razem z Rozenkrancem. Rola w fabule: szpieg na usługach króla
Fortynbras
Książę Norwegii, syn króla pokonanego przez starego Hamleta. Najpierw zbiera wojsko przeciw Danii, potem idzie przez Danię na Polaków. Na końcu przejmuje tron i każe pochować Hamleta z honorami. Rola w fabule: następca tronu Danii
Marcellus
Oficer straży, który z Bernardem widzi ducha i przyprowadza Horacego. Mówi, że coś jest chorobliwego w państwie duńskim. Rola w fabule: świadek zjawy
Bernardo
Oficer straży, który zmienia Franciska na warcie i razem z Marcellusem widział ducha dwie noce wcześniej. Rola w fabule: świadek zjawy
Francisko
Żołnierz, którego Bernardo zmienia na warcie w pierwszej scenie. Mówi, że jest mu zimno i smutno. Rola w fabule: wartownik
Ozryk
Wymuskany dworzanin, który przynosi Hamletowi wiadomość o zakładzie króla. Hamlet kpi z jego przesadnej grzeczności i zmienia zdanie o pogodzie, a Ozryk zawsze mu przytakuje. W pojedynku podaje florety. Rola w fabule: posłaniec zakładu
Rajnold
Sługa Poloniusza, wysłany do Paryża z pieniędzmi dla Laertesa i z poleceniem, żeby go wypytywać. Rola w fabule: wysłannik Poloniusza
Woltymand
Poseł króla do Norwegii, razem z Korneliuszem. Przywozi wiadomość, że stary król Norwegii powstrzymał bratanka. Rola w fabule: poseł
Korneliusz
Drugi poseł do Norwegii. Rola w fabule: poseł
Grabarz
Kopie grób Ofelii, śpiewa przy pracy i odpowiada Hamletowi przekornie. Mówi, że zaczął kopać w dniu narodzin księcia, i podaje mu czaszkę Yoryka. Rola w fabule: mądry prostak
Yoryk
Nieżyjący królewski błazen. Nosił małego Hamleta na rękach. Jego czaszka, od dwudziestu trzech lat w ziemi, skłania księcia do myśli o śmierci. Rola w fabule: wspomnienie z dzieciństwa
Pierwszy aktor
Przewodzi wędrownej trupie aktorów. Recytuje mowę o Hekubie tak przejęty, że płacze, co zawstydza Hamleta. Gra w przedstawieniu o zabójstwie Gonzagi. Rola w fabule: wzór aktora
Lamond
Normandzki rycerz, mistrz jazdy konnej. Według króla chwalił szermierkę Laertesa tak, że Hamlet zaczął mu zazdrościć. Rola w fabule: pretekst do pojedynku