
Młody, wysoki wojownik. Pryjam podziwia jego nadludzki kształt i wysoką postać. Ma płowe włosy, a jedno pasmo przez lata zostawiał nietknięte dla rzeki Sperchejos. W ostatniej walce nosi zbroję i tarczę od Hefajsta, a nad hełmem błyszczy mu czworoczubna kita. Poeta często nazywa go prędkonogim.
Achilles, syn Peleja i bogini Tetydy, prowadzi Myrmidonów pod Troją. Gdy Agamemnon zabiera mu Bryzeidę, uznaje to za odebranie czci i odchodzi z walki. Odrzuca poselstwo z darami, bo nie wierzy już królowi. Zmienia zdanie dopiero po śmierci Patrokla. Wie od matki, że zginie wkrótce po Hektorze, a mimo to wybiera zemstę. Zabija Hektora i znieważa jego ciało. W ostatniej księdze płacze razem z Pryjamem i oddaje mu zwłoki syna.
„Przez to berło, co więcej nie odrośnie w liście”
Księga I. Achilles przysięga na berło, że Grecy jeszcze za nim zatęsknią.
„W równej mam nienawiści z Hadem obłudnika”
Księga IX. Achilles odpowiada posłom, że nie znosi kłamstwa i powie prawdę wprost.
„Nie ma tu ceny męstwo, za nic krwawe znoje.”
Księga IX. Achilles skarży się, że dzielny i tchórz dostają tę samą nagrodę.
„Jednak rycerz i gnuśnik równie legną w grobie.”
Księga IX. Śmierć zrównuje bohatera i tchórza, więc chwała traci dla Achillesa sens.
„Niech zginę zaraz”
Księga XVIII. Achilles wybiera zemstę, choć wie, że po śmierci Hektora sam zginie.
„Jakiś jego cień lekki po śmierci zostaje.”
Księga XXIII. Achilles po widzeniu cienia Patrokla rozumie, że po śmierci zostaje cień.