
Młoda żona w ozdobnym nakryciu głowy. Gdy widzi z muru ciało męża za wozem, spadają jej z głowy wstęgi, siatka i zawicie, które dostała od Kiprydy w dniu ślubu.
Andromacha jest córką Etijona, króla Teb, i żoną Hektora. Przy Skajskiej Bramie wybiega mu naprzeciw z synkiem i prosi, by nie narażał życia, bo męstwo go zgubi. Po jego śmierci mdleje na murach i opłakuje los syna Astianaksa. W ostatniej księdze trzyma w rękach głowę zmarłego męża i pierwsza zaczyna lament.
„Mężu! Męstwo cię twoje zgubi nieodwłocznie!”
Księga VI. Andromacha boi się, że odwaga Hektora zostawi ją wdową.
„Tyś mi ojcem, tyś matką, kochany Hektorze”
Księga VI. Andromacha mówi, że mąż zastępuje jej całą utraconą rodzinę.