Rok 1940. Narrator, młody Polak, zostaje złapany przez NKWD przy próbie przejścia na Litwę. Chciał walczyć z Niemcami, a w akcie oskarżenia pisze się, że chciał walczyć ze Związkiem Sowieckim. Dostaje pięć lat obozu. Przez więzienia w Witebsku, Leningradzie i Wołogdzie trafia do łagru w Jercewie pod Archangielskiem.
W obozie pracuje jako tragarz w bazie żywnościowej. Poznaje rządzących barakami złodziei, głód, nocną ślepotę i katorżniczą normę. Słyszy i ogląda historie innych więźniów. Kostylew, dawny komunista, przypala sobie rękę w ogniu, żeby nie pracować dla oprawców, a wezwany na transport na Kołymę oblewa się wrzątkiem i umiera. Dawnego śledczego Gorcewa więźniowie zamęczają pracą w lesie. Natalia Lwowna szuka nadziei w książce Dostojewskiego i próbuje odebrać sobie życie.
W czerwcu 1941 roku Niemcy napadają na Rosję. Po układzie z rządem polskim ogłoszona zostaje amnestia dla Polaków, ale narratora nikt nie zwalnia. Dowiaduje się, że donosił na niego bliski przyjaciel, Ormianin Machapetian. Pod koniec listopada razem z czworgiem Polaków ogłasza głodówkę. Po ośmiu dniach władze pozwalają wysłać depeszę do polskiego ambasadora. Narrator spędza zimę w baraku umierających, a w styczniu 1942 roku wychodzi na wolność.
Przez Swierdłowsk i Czelabińsk dociera do wojska polskiego i wraz z nim przepływa do Persji. W epilogu, w Rzymie w 1945 roku, odwiedza go Żyd z Grodna, z którym siedział w celi. Wyznaje, że w obozie złożył fałszywe zeznanie i czterech Niemców rozstrzelano. Prosi o słowo zrozumienia, ale narrator milczy.
Sprawdź, ile pamiętasz: Inny świat: sprawdzian z lektury