Narrator i bohater książki, młody Polak. Złapany przez NKWD przy próbie przejścia na Litwę dostaje pięć lat obozu. W Jercewie pracuje jako tragarz, potem w brygadzie przy sianokosach i przy drewnie. Słucha cudzych historii i zapisuje je bez upiększeń. Przyjaźni się z Kostylewem, Dimką, Sadowskim i Machapetianem. Po amnestii długo czeka na wolność, więc ogłasza głodówkę. Wychodzi w styczniu 1942 roku i trafia do wojska polskiego. W epilogu nie potrafi powiedzieć dawnemu towarzyszowi, że rozumie jego zdradę.
Inżynier z Woroneża, wcześnie osierocony przez ojca. Był członkiem partii i studentem Akademii Morskiej we Władywostoku. Francuskie powieści pokazały mu inny świat niż propaganda. Został aresztowany w 1937 roku i skazany na dziesięć lat. W Mostowicy więźniowie nazywali go świętym, bo oddawał innym swój chleb. W Jercewie wkłada rękę w ogień, żeby nie wrócić do pracy. Gdy trafia na listę transportu na Kołymę, oblewa się w łaźni wrzątkiem i umiera w szpitalu. Jego matka przyjeżdża na widzenie, gdy syn już nie żyje.
Dawny pop z Wierchojańska, który po rewolucji zrzucił sutannę i został urzędnikiem. W obozie jest dyżurnym baraku i pierwszym przyjacielem narratora. Radzi mu, jak się urządzić w Jercewie. To on przynosi wiadomość, że Kostylew oblał się wrzątkiem. Zimą leży obok narratora w Trupiarni i karmi go, gdy ten nie może wstać. Żegna go przy wartowni w dniu zwolnienia.
Więźniarka pracująca w biurze rachmistrzów obozowych, sąsiadka narratora na przedstawieniu w baraku kulturalno-wychowawczym. Pożycza mu „Zapiski z martwego domu” Dostojewskiego. Mówi, że nadzieję daje jej świadomość, że może sama wybrać rodzaj i czas śmierci. Niedługo przed wybuchem wojny rosyjsko-niemieckiej tnie sobie żyły. Sąsiadka alarmuje straż i Natalia trafia do szpitala, gdzie wraca do życia.
Ormianin, inżynier konstruktor z baraku technicznego. Narrator nazywa go przyjacielem bliższym niż brat. Wprowadza go do baraku technicznego i pociesza, gdy amnestia długo nie przychodzi. Po aresztowaniu pijanego technika musi potwierdzić jego słowa w Trzecim Oddziale. Jesienią stary szewc ormiański mówi narratorowi, że to Machapetian donosił na niego do Struminy.